สหายฮั่วหนุ่มบ้านนอกกำลังพยายามเพื่อบ้านหลังใหม่ในอนาคต ส่วนปัญญาชนหนุ่มสวีที่มาจากเมืองกลับได้บ้านสำเร็จรูปมาหลังหนึ่ง
บ้านหลังนั้นเคยเป็นที่อยู่ของพรานในหมู่บ้าน สมัยก่อนการควบคุมยังไม่เข้มงวดนัก ล่าสัตว์ได้ก็เอาไปขายเองได้ พรานจึงมีเงิน แม้จะเป็นบ้านดิน แต่สร้างไว้แข็งแรงมาก เพียงแต่เล็กไปหน่อย มีแค่สองห้อง หลังพรานตาย บ้านก็ถูกทิ้งร้าง
บ้านว่างไม่ได้ให้คนเข้าพักฟรี ต้องจ่ายเงินให้กองการผลิต 30 หยวน บ้านมีสองห้อง ครอบครัวที่คนเยอะอยู่ไม่พอ ส่วนคู่แต่งงานใหม่ที่เพิ่งสร้างครอบครัวก็ไม่มีเงิน บ้านจึงตกเป็นของสวีจิ้นหังกับเสิ่นอันหนิงในราคาถูก
แน่นอนว่าสวีจิ้นหังไม่รู้เรื่องเหล่านั้น ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าบ้านเล็กสองห้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ไม่มีบานประตู ไม่มีกรอบหน้าต่าง หลังคาด้านบนพังไปเกือบครึ่ง แบบนี้จะให้คนอยู่ได้ยังไง?
ตอนเพิ่งมาชนบท สวีจิ้นหังคิดว่าบ้านพักปัญญาชนทรุดโทรมแล้ว แต่พอเทียบกับที่นี่ บ้านด้านหลังของที่พักปัญญาชนอย่างน้อยก็เข้าอยู่ได้โดยไม่ต้องซ่อม แค่ทำความสะอาดก็พอ
ส่วนที่นี่ สวีจิ้นหังก้าวไปสองก้าว ก่อนจะชะโงกมองเข้าไปในบ้านอย่างไม่เต็มใจ แล้วรีบถอยออกมา ภายในบ้านทั้งสองห้องว่างเปล่า มองเห็นข้าวของทุกอย่างได้ชัดเจน แม้แต่เตียงเตาก็พัง ต้องก่อใหม่
ไม่มีเตาไฟ พรานเป็นชายชราที่อยู่ตัวคนเดียว ปกติทำอาหารก็แค่ก่อไฟเอาพอประทังชีวิต ยิ่งต่อมากองการผลิตทำอาหารหม้อใหญ่กินกัน ทั้งหมู่บ้านต่างก็เลิกก่อไฟทำอาหาร จึงไม่มีความจำเป็นต้องก่อเตา
ไม่ว่ายังไงสวีจิ้นหังก็ไม่ยอมเข้าไปอยู่ในบ้านแบบนี้ บ้านพัง ๆ แบบนี้ยังจะเก็บเงินตั้ง 30 หยวนอีกเหรอ?
หวังหม่านถุนกับเลขาธิการพรรคเก่าและเจ้าหน้าที่กองการผลิตอีกหลายคนเดินผ่านมาจากด้านนอก พวกเขากำลังจะไปเดินเล่นที่นา ชาวนาสูงวัยต่อให้เป็นช่วงว่างจากงานไร่ก็ยังต้องแวะไปดูอยู่เสมอ
“ปัญญาชนสวี ยืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบเข้าไปเก็บกวาดสิ!” หวังหม่านถุนตะโกน คนสองคนนี้ยืนเอ๋ออยู่หน้าประตูทำไมกัน