ฮั่วจิ้งชวนเลือกที่ดินข้างบ้านตระกูลฟู่ ซึ่งอยู่ใกล้บ้านเดิมของเขา ตอนก่อสร้างจะได้สะดวกทั้งก่อไฟทำอาหาร ไม่ต้องสร้างเพิงมุงหญ้าเพิ่มอีกหลัง
หวังหม่านถุนเองก็เห็นว่าที่ตรงนั้นดี ด้านหลังยังพอดีใช้ทำแปลงผักส่วนตัวได้ ทั้งยังอยู่ไม่ไกลจากสำนักงานกองการผลิต เขาจะไปหาหนุ่มฮั่วก็สะดวก
หวังหม่านถุนล้อมพื้นที่ที่เลือกไว้ เขียนชื่อฮั่วจิ้งชวนลงไป จากนั้นประทับตรากองการผลิตและให้ลงลายนิ้วมือ ที่ดินผืนนี้ก็มีเจ้าของแล้ว
“เอ่อ... ใบคำขอวัสดุก่อสร้างบ้าน เธอเขียนเอง หรือให้ปัญญาชนหญิงแซ่ลู่เขียนให้ได้ไหม?” หวังหม่านถุนไม่อยากเขียนหนังสือจริง ๆ เขายอมลงไปทำงานในนาเสียยังดีกว่า
“ได้ครับ” ฮั่วจิ้งชวนเก็บเอกสารเรียบร้อย แล้วรายงานความคืบหน้าเรื่องซื้อรถแทรกเตอร์ให้หวังหม่านถุนฟังอีกเล็กน้อย เขาฝากคนรู้จักไว้หลายทอด แม้จะเป็นรถมือสอง แต่สภาพยังใหม่อยู่ราวสี่ถึงห้าส่วน
“ได้มาจริง ๆ เหรอ?” หวังหม่านถุนถูมือ “ต้องใช้เงินเท่าไร?”
รถแทรกเตอร์ใหม่เอี่ยมคันหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องสี่ถึงห้าพันหยวน กองการผลิตของพวกเขาหาเงินมากขนาดนั้นไม่ได้
“หนึ่งพันสองร้อยหยวนครับ” ฮั่วจิ้งชวนบอกราคา “แต่เจ้าของเดิมต้องใช้ไปจนถึงเดือนหน้า ลุง ช่วงนี้จัดคนไปเรียนขับรถที่โรงงานเครื่องจักรประจำอำเภอด้วยนะครับ”
ไม่อย่างนั้นพอรถแทรกเตอร์มาถึง แต่ไม่มีใครขับเป็น คงกลายเป็นเรื่องน่าขำใหญ่โตแน่!
“เธอติดต่อไว้ถึงที่เรียนขับรถแล้วด้วยเหรอ?” หวังหม่านถุนเลื่อมใสจนไม่รู้จะพูดอะไรดี ดูความกระตือรือร้นของหนุ่มคนนี้สิ ไม่รู้ดีกว่าปัญญาชนแซ่สวีคนนั้นกี่เท่า อีกฝ่ายบอกว่าจะไปซื้อกระจก แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงากระจกเลย