เมื่อฮั่วจิ้งชวนมาถึง ลู่ซีเฉิงก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ในผ้าห่ม พิงตู้ข้างเตียงเตา บนโต๊ะเล็กข้างเตียงมีตะเกียงน้ำมันก๊าดจุดอยู่ ทั้งยังวางผลไม้ไว้หนึ่งชาม เป็นสตรอว์เบอร์รีกับบลูเบอร์รี สตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่งถูกกัดไปครึ่งลูก เหลือก้นไว้อีกครึ่ง มีไม้เสียบผลไม้เล็ก ๆ ที่ฮั่วจิ้งชวนเหลาเองปักอยู่ด้านบน
ลู่ซีเฉิงมีส้อมจิ้มผลไม้มากมาย ชาติก่อนเธอชอบสะสมภาชนะกินข้าวสวย ๆ หลากหลายแบบ เป็นคนรักความสวยงามเต็มตัว ไม่ว่าจะเป็นแบบสีเงินด้าน แบบเงาวาว แบบการ์ตูนน่ารัก หรือแบบหรูหรา น่าเสียดายที่ไม่มีชิ้นไหนเหมาะจะเอามาใช้ที่นี่
ลู่ซีเฉิงชินกับการอ่านหนังสือเขียนหนังสือไปพลาง กินผลไม้ไปพลาง เธอใช้ไม้จิ้มฟันแทนส้อมจิ้มผลไม้ เพราะใจลอยทำหลายอย่างพร้อมกันอยู่บ่อยครั้ง ครั้งหนึ่งไม้จิ้มฟันเผลอทิ่มมุมปากจนผิวถลอก ฮั่วจิ้งชวนจึงเหลาไม้เล็ก ๆ ให้เธอหลายอัน ปลายทั้งสองด้านเรียวแต่ไม่แหลม จะได้ไม่ทำให้เธอบาดเจ็บ
ผมยาวของเธอมัดเป็นหางม้าต่ำ ๆ มีปอยผมซุกซนสองสามเส้นตกลงข้างแก้ม ใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าด ผิวของเธอขาวสะอาด ดวงตาที่หลุบต่ำกับคิ้วเรียวเผยความอ่อนโยนเป็นพิเศษ
ฮั่วจิ้งชวนเดินเข้ามาช้า ๆ นั่งลงข้างเตียงเตา แล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา
ลู่ซีเฉิงไม่ได้เงยหน้า ดวงตายังคงจับจ้องหนังสือ ราวกับเนื้อหาในนั้นดึงดูดใจเธออย่างเหลือร้าย
ฮั่วจิ้งชวนหันไปมองหนังสือด้วย ตัวอักษรบนหน้ากระดาษล้วนประกอบขึ้นจากตัวอักษรภาษาอังกฤษ ลู่ซีเฉิงเคยสอนเขาอ่านเสียงสะกด เขาจึงพออ่านออก แต่พอเอามาเรียงรวมกันกลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง
“อยากอ่านไหม?” ลู่ซีเฉิงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
ฮั่วจิ้งชวนกระอักกระอ่วนนิดหน่อย ก่อนจะตอบอย่างเปิดเผย “ผมอ่านไม่เข้าใจ”
เฉิงเฉิงไม่รังเกียจเขาหรอก
“สอนผมหน่อยสิ!” ฮั่วจิ้งชวนเขี่ยเขม่าสีดำออกจากไส้ตะเกียง ทำให้แสงสว่างขึ้นอีกหน่อย
“ปีหน้าได้ไหม?” ลู่ซีเฉิงเกริ่นให้เขาเตรียมใจ คนที่ไม่มีพื้นฐานต้องใช้ความพยายามมากกว่าจะเรียนภาษาต่างประเทศได้ “เรื่องนี้ยากมาก รอให้คุณเรียนเนื้อหาระดับมัธยมต้นจบก่อน แล้วฉันค่อยสอนนะ”