“ได้ งั้นสร้างหลังเล็ก ๆ ก่อน รอมีโอกาสเมื่อไร เราค่อยไปซื้อบ้านสักหลังในเมืองใหญ่” ตอนนี้ยังไม่เปิดให้ซื้อขายบ้านอย่างเสรี ฮั่วจิ้งชวนมีเงินอยู่ในมือไม่น้อย แต่ก็ไม่มีที่ให้ซื้อ
ถึงอย่างนั้น เขาเตรียมตัวไว้ก่อนได้ หากมีบ้านที่ถูกใจประกาศขาย เขาจะได้ควักเงินซื้อทันที
หยางจี้จงแอบหันกลับไปมอง พี่ชวนของเขาปฏิบัติต่อแฟนแบบนี้เองหรือ ก้มหน้าฟังเธอพูด มุมปากมีรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยน แถมยังคอยช่วยจัดผมที่ปลิวเพราะลมให้เธอเป็นระยะ... ไม่ดุเลยสักนิด!
หยางจี้จงรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เมื่อไรพี่ชวนจะทำแบบนี้กับเขาบ้างนะ ต่อให้ตายตอนนี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!
พอนึกภาพพี่ชวนโอบไหล่เขา พูดคุยพร้อมรอยยิ้มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หยางจี้จงก็สั่นสะท้านอย่างแรง พิลึกเกินไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาคงตกใจตายแน่!
แต่แล้วหยางจี้จงก็พลันดีใจขึ้นมา เขารู้ว่าฮั่วจิ้งชวนไม่มีพ่อแม่ ทั้งยังแทบไม่มีคนสนิท ตอนนี้ในที่สุดก็มีแฟนสักที แถมดูท่าจะชอบแฟนคนนี้มากด้วย ไม่ต้องอยู่โดดเดี่ยวอีกแล้ว ขอให้ทั้งคู่รักกันยืนยาวก็พอ แต่ถ้าวันไหนแฟนทิ้งพี่ชวนของเขาขึ้นมา... หยางจี้จงไม่กล้าคิดต่อ!
หยางจี้จงยื่นเมล็ดแตงโมคั่ว ถั่วลิสง และลูกอมมาตรงหน้าลู่ซีเฉิงอย่างกระตือรือร้น “พี่สะใภ้ กินสิ ไม่ต้องเกรงใจ ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลย!” น้องชายคนนี้รู้ความแค่ไหนกันเชียว รับรองว่าไม่สร้างปัญหา ไม่ก่อเรื่องแน่นอน เห็นแก่ที่เขารู้ความขนาดนี้ พี่สะใภ้ต้องรักกันดีกับพี่ชวนนะ!