ในบ้านตระกูลหลี่ คนในบ้านยังไม่แยกย้ายกันไปไหน หลี่ฟางฟาง หลานสาวของเลขากองการผลิตยืนอยู่ในลานบ้านพลางพูดว่า “ย่า เธอสวยจังเลย เสื้อผ้าก็สวยด้วย”
เธอไม่เคยเห็นสีอ่อนหวานแบบนั้นมาก่อน ที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคในอำเภอ เธอเคยเห็นแต่สีเหลืองหม่น ไม่เคยรู้เลยว่ายังมีสีเหลืองที่อ่อนนุ่มกว่าสีไข่เสียอีก กระดุมกระโปรงของอีกฝ่ายยังเป็นรูปกลีบดอกไม้ แถมยังมีเสื้อไหมพรม... ทุกอย่างทำให้หลี่ฟางฟางจ้องตาค้าง
“ย่า ว่าเธอจะหาคนแต่งงานด้วยที่ชนบทได้ไหม พวกพี่ชายของหนู...” พี่หกเป็นพี่ชายที่มีแม่คนเดียวกับเธอ และยังไม่มีคู่หมั้น ถ้าเธอได้เป็นพี่สะใภ้ของตัวเอง เธอจะได้ยืมเสื้อผ้าของอีกฝ่ายมาใส่บ้างหรือเปล่านะ?
“พูดเพ้อเจ้ออะไร!” เลขาหลี่ห้ามปรามหลานสาว “อย่าคิดอะไรที่ไม่ควรคิดเด็ดขาด คนอย่างเธอไม่มีทางเป็นไปได้กับพวกเรา!”
“ทำไมล่ะคะ คุณปู่ ต่อให้บ้านเธอมีอำนาจแค่ไหน แต่เธอก็ลงชนบทมาแล้วไม่ใช่เหรอ?” หลี่ฟางฟางไม่ยอม เธอเป็นที่รักของคนในบ้านมาโดยตลอด จึงไม่คิดว่าตัวเองด้อยกว่าสาวเมืองสักเท่าไร ปัญญาชนสาวจากเมืองหลายคนก็แต่งงานกับหนุ่มชนบทเหมือนกันไม่ใช่หรือ แล้วชีวิตยังสู้เธอไม่ได้ด้วยซ้ำ!
เลขาหลี่นั่งลง เห็นหลานชายหลายคน รวมทั้งลูกชายและลูกสะใภ้ต่างมองมาที่เขา ก็รู้ทันทีว่าพวกเขาคิดแบบเดียวกัน “เด็กคนนั้นสวมนาฬิกาข้อมืออยู่!”
สีหน้าของทุกคนในห้องโถงเปลี่ยนไป นาฬิกาข้อมือเชียวหรือ?
ถึงนาฬิกาข้อมือจะราคาถูกที่สุด ก็ยังต้องใช้เงินเป็นร้อยหยวน แถมยังต้องมีคูปองซื้อนาฬิกา ต่อให้ลูกสาวเป็นที่รักแค่ไหน ก็ไม่มีใครซื้อให้ได้หรอก
“ตอนเธอมาถึง เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางหนังมาด้วย ใบใหญ่ขนาดนั้นหาซื้อในอำเภอเราไม่ได้ ไม่รู้ว่าในเมืองเอกของมณฑลจะมีหรือเปล่า แต่ถ้าซื้อ อย่างน้อยก็ต้องสามสิบหยวนขึ้นไป”