ถนนดินในชนบทเดินลำบาก ลู่ซีเฉิงวิ่งโซเซไปมา แม่ไก่วิ่งกระพือปีกกระโดดตามหลังมาติด ๆ ห่างจากเธอราว 2 เมตร ราวกับตั้งใจแกล้งกันอย่างไรอย่างนั้น
ลู่ซีเฉิงไม่กล้าหยุด วิ่งจนหอบแฮก น้ำตาเอ่อคลอ เธอสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่ง ผูกเชือกรองเท้าไว้หลวมมาก
“ไป ๆ อย่ามาจิกฉันนะ!” เธอวิ่งไปพลางยกเท้าเตะแม่ไก่ตัวนั้นไปพลาง ผลคือรองเท้ากระเด็นหลุดออกจากเท้า
“รองเท้าฉัน!” รองเท้าตกอยู่ไกลลิบ ข้างหลังยังมีไก่วิ่งไล่ตาม ส่วนเท้าเธอเหลือเพียงถุงเท้าบาง ๆ ข้างเดียว จะถอยก็ไม่ได้ จะเดินหน้าก็ลำบาก!
ขณะที่ลู่ซีเฉิงกำลังคิดจะสู้กับไก่สักสามร้อยกระบวนท่า เงาร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนทางเล็กตรงหัวมุมข้างหน้า ชายคนนั้นหาบตะกร้าสองใบเดินก้าวยาว ๆ กำลังจะเลี้ยวไปอีกทางแล้ว ลู่ซีเฉิงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น กระโดดขาเดียววิ่งพุ่งเข้าไปหา
ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบการชนของลู่ซีเฉิงได้ทัน เธอจึงฟุบลงบนตะกร้าใบใหญ่ที่เขาหาบอยู่ แล้วหอบหายใจฟืดฟาด “ช่วย... ช่วย... ช่วยฉันด้วย!” เธอหมดแรงแล้วจริง ๆ
ชายหนุ่มสะบัดตะกร้า ลู่ซีเฉิงรีบกางแขนคว้าขอบตะกร้าไว้ “พี่ชาย สหาย ไก่... ไก่จะจิกฉัน!”
ลู่ซีเฉิงรู้สึกเศร้าจับใจ เพิ่งมาถึงที่นี่เป็นวันแรกแท้ ๆ ทำไมไก่ตัวนี้ถึงได้ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เธอก็ไม่ได้จะกินมันสักหน่อย ทำไมต้องทำกับเธอแบบนี้ด้วย?
“ฮือ ๆ ๆ... ไก่จะจิกฉัน... ฮือ ๆ ๆ!” เธอน้อยใจสุด ๆ ฟุบหน้าร้องไห้อยู่บนตะกร้า ข้างในเต็มไปด้วยฝักข้าวโพด หนวดข้าวโพดเสียดสีกับแก้มจนคัน ลู่ซีเฉิงยกมือเช็ดหน้า ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม แม้แต่ข้าวโพดยังรังแกเธออีก