หกโมงเช้า
ลู่ซีเฉิงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเตาใหม่ กอดแพนด้าตัวใหญ่ของตัวเองไว้แน่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง
“เฉิงเฉิง เฉิงเฉิง ตื่นได้แล้ว วันนี้ต้องไปทำงานนะ!”
ไปทำงาน? งานอะไรล่ะ?
ลู่ซีเฉิงยังไม่ตื่นเต็มตา เดินงัวเงียไปเปิดประตู เธอสวมชุดนอนหลวม ๆ แขนเสื้อข้างหนึ่งเลื่อนลง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องอวบอิ่ม
“ตายแล้ว เฉิงเฉิง รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า” หลินหยวนหน้าแดงก่ำ รีบดันเธอกลับเข้าไปในห้อง เมื่อครู่นี้ปัญญาชนสวีคนนั้นบอกว่าจะมาช่วยเรียกคนพร้อมกับเธอ ยังดีที่เธอปฏิเสธไป ไม่อย่างนั้นเฉิงเฉิงคงถูกเห็นในสภาพนี้แน่
“หยวนหยวน?”
“โธ่ คุณหนูของฉัน รีบหน่อยสิ พวกปัญญาชนรุ่นเก่ากินมื้อเช้ากันเสร็จหมดแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้า แปรงฟัน ล้างหน้า อย่าสายตั้งแต่วันแรกนะ!”
“ได้ ๆ ๆ!” ในที่สุดลู่ซีเฉิงก็ตั้งสติได้ เธอลงชนบทมาแล้ว และต้องไปทำงานด้วย!
หลินหยวนช่วยปิดประตูให้ ลู่ซีเฉิงเปลี่ยนเป็นชุดที่เลือกไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แล้วถือแก้วเคลือบไปแปรงฟันที่ลานบ้าน ล้างหน้าแบบลวก ๆ สองที ก่อนหยิบกระติกน้ำกับกล่องข้าวไปกินมื้อเช้าที่เรือนหน้า
หลินหยวนเห็นเธอเดินมาก็โบกมือเรียก ในห้องกินข้าวมีโต๊ะสี่เหลี่ยมสองตัวกับม้านั่งยาวหลายตัว ตอนนี้คนในที่พักปัญญาชนมีมากขึ้น บางคนจึงไม่มีที่นั่ง ต้องยืนกิน โชคดีที่พวกปัญญาชนรุ่นเก่าออกไปก่อนแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่พวกเธอไม่กี่คน
ลู่ซีเฉิงรับโจ๊กกับหมั่นโถวจากหลินหยวนมา พลิกดูไปมาในมือ
“นี่หมั่นโถวแป้งบัควีต ส่วนโจ๊กเป็นโจ๊กข้าวโพด เย็นนี้พวกเราไปขอยืมธัญพืชจากกองการผลิตกันก่อน ของพวกนี้เป็นของปัญญาชนรุ่นเก่า ต้องคืนให้พวกเขา” สวีจิ้นหังอธิบายให้ฟัง