“หมีตัวใหญ่แค่ไหน?” ฮั่วจิ้งชวนเดินนำหน้า เขาตามรอยเท้าไปหาร่องรอยของมัน บนพื้นมีทั้งรอยเท้าของกวางชะมดและคน แต่รอยที่เห็นเด่นชัดที่สุดคือรอยหมี
รอยเท้าหมีคล้ายกับของคน แต่ใหญ่กว่ามาก เนื่องจากปลายกรงเล็บไม่สามารถหดกลับเข้าไปในอุ้งเล็บได้เหมือนสัตว์ตระกูลแมว จึงมีรอยกรงเล็บลึก ๆ หลายรอยอยู่ตรงส่วนหน้าของรอยเท้า
“ฉันก็ยังไม่เห็นเหมือนกัน!” หมู่บ้านในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นไม่เล็ก หวังหลินซงเองก็ได้ยินคนอื่นตะโกนเรียก จึงพาคนออกมาตามหา คนที่เห็นหมีพวกนั้นตกใจจนพูดจาไม่รู้เรื่อง แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันตัวใหญ่แค่ไหน
หวังหม่านถุนกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ของกองการผลิตเฝ้าอยู่ด้านนอกคลังของกองการผลิต ตอนนี้ทุกคนตึงเครียดไปทั้งตัว “ลืมตาให้กว้าง อย่าปล่อยให้ไอ้สัตว์เดรัจฉานพวกนั้นมาทำลายของที่นี่ได้!”
คลังเก็บของเป็นแนวป้องกันที่พวกเขาต้องรักษาไว้ ข้างในมีเสบียงสำรองของทั้งกองการผลิต รวมถึงเมล็ดพันธุ์ที่เก็บไว้สำหรับเพาะปลูกในต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า จะเกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้เด็ดขาด
เลขาธิการพรรคเก่าอายุมากแล้ว จึงถูกเกลี้ยกล่อมให้กลับบ้านไป ส่วนลูกชายและหลานชายหลายคนในบ้านเขา รวมถึงเจ้าหน้าที่จดแต้มของกองการผลิต เสมียนบัญชี หัวหน้าหน่วยการผลิตย่อย และคนอื่น ๆ ต่างถือเครื่องมือคนละชิ้น ไม่ว่าจะเป็นมีดทำครัว เคียว จอบ คราด หรือแม้แต่ไม้คานหาบ มีอะไรก็หยิบสิ่งนั้น แล้วแยกย้ายกันไปอยู่รอบคลัง คอยจับตาความเคลื่อนไหวโดยรอบ
ทันใดนั้น เสียงร้องระลอกหนึ่งก็ดังมาจากทางตะวันออกเฉียงใต้ เสียงนั้นเหมือนเสียงเด็กร้องไห้ อูลาอูลา ตอนแรกดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนจะร้องตอบรับกันต่อเนื่องไม่ขาดสาย ฟังดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง