แต่พวกเขาก็ไม่อาจนั่งรอความตายได้ ตอนนี้หมีก้มหน้ากินเนื้ออีกครั้ง ใครจะรู้ว่าพอกินเสร็จแล้วมันจะหันมาเล่นงานพวกเขาหรือเปล่า ทางเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือ... ฮั่วจิ้งชวนมองเลือดที่หยดแหมะอยู่ข้างปากหมี เม้มริมฝีปากแล้วคิดจะล่อมันออกไป
พอได้ยินเสียงร้องรับกันของเก้งสองตัวจากช่วงบ่าย ฮั่วจิ้งชวนก็ผุดความคิดกล้าบ้าบิ่นขึ้นมา
เขากวักมือส่งสัญญาณให้คนอื่นถอยไปเตรียมวิ่ง พอเห็นว่าหมีไม่มีปฏิกิริยา เขากับหวังหลินซงจึงแยกกันไปคนละด้านของบ้าน ค่อย ๆ ขยับตัวแนบกำแพงดิน บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่ ฮั่วจิ้งชวนจึงเห็นหมีทั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว มันมีร่างกำยำใหญ่โตและยืนสองขาอยู่ ข้างเท้ามีเก้งตัวหนึ่งเหลือเพียงครึ่งตัว ส่วนอีกสองตัว ตัวหนึ่งไม่รู้ท่าไหนหัวไปติดอยู่ในรั้ว กำลังพยายามดิ้นออกมา อีกตัวกางขาทั้งสี่ออกแล้วไถลไปมาเหมือนกำลังพายเรือ แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ลุกไม่ขึ้น
แม้จะอยู่ในช่วงวิกฤตคับขันเช่นนี้ ฮั่วจิ้งชวนกับหวังหลินซงก็ยังอดขำไม่ได้ สมกับเป็นเก้งโง่เสียจริง สองตัวนี้ไม่ได้ถูกจับ แต่เดินเข้ามาติดกับดักเองแท้ ๆ
ทั้งสองมองสบตากันข้ามลานบ้าน ฮั่วจิ้งชวนทำมือเป็นสัญญาณ หวังหลินซงพยักหน้า รอจนหมีกินเนื้อที่คาปากหมดแล้วเริ่มฉีกกินครึ่งตัวที่เหลือ ทั้งคู่ก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ฮั่วจิ้งชวนกระชากเก้งที่หัวติดรั้วออกมา ส่วนหวังหลินซงก็คว้าเก้งที่อยู่บนพื้นขึ้นมา
จากนั้นทั้งสองแบกเก้งไว้บนบ่า วิ่งฉิวไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว แยกย้ายกันไปคนละทิศทาง แล้วเผ่นหายวับไป