ฮั่วจิ้งชวนกลับมาถึงปากหมู่บ้าน ก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศของกองการผลิตผิดปกติ
เมื่อคืนหิมะตก ตอนเขาออกมา พื้นหิมะยังขาวสะอาด มีรอยเท้าอยู่ประปราย ผู้คนสัญจรกันไม่มาก
แต่ตอนนี้ พื้นดินเหมือนมีอะไรกลิ้งผ่านไป ไม่ว่าจะเป็นทางเดินหรือบริเวณข้างทางก็เละเทะไปหมด
ฮั่วจิ้งชวนระแวดระวังขึ้นมาทันที กองการผลิตเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?
พอเดินเข้าไป ความรู้สึกไม่เป็นมงคลในใจของฮั่วจิ้งชวนก็ยิ่งหนักอึ้ง เขาเห็นผู้หญิงหลายคนนั่งกอดลูกอยู่บนพื้น มีเลือดสีเข้มเป็นแอ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางพื้นหิมะขาวโพลน ภาพนั้นบาดตาเขาอย่างยิ่ง
สมองของเขาวูบโหวง ไม่ได้มองต่อ รีบออกวิ่งไปยังที่พักปัญญาชน ระหว่างทาง เมื่อผ่านต้นไม้ใหญ่ เขาได้ยินผู้ชายสองคนตะโกนอะไรบางอย่างอยู่บนต้นไม้ แต่เขาวิ่งเร็วมาก จึงฟังไม่ชัด พอถึงที่พักปัญญาชนก็ข้ามกำแพงเตี้ยเข้าไปอย่างรวดเร็ว หอบหายใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเคาะประตูอย่างแรง
ภายในบ้าน ลู่ซีเฉิงพิงประตูแล้วถามเสียงเบา “ใครคะ?”
พอฮั่วจิ้งชวนได้ยินเสียงคุ้นเคยก็ผ่อนคลายลง เขาถึงรู้ว่าหลังเปียกชุ่ม เหงื่อเย็นไหลท่วมตัวไปหมด “ผมเอง!”
ลู่ซีเฉิงรีบเปิดประตู พอเห็นเขา ความกังวลในใจก็คลายลงเช่นกัน “คุณไปไหนมา? เหมือนในหมู่บ้านจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น หลินซูบอกให้ฉันอยู่แต่ในบ้าน อย่าออกไป”
“อืม” ฮั่วจิ้งชวนลูบศีรษะเธอ “ผมจะไปดู คุณล็อกประตูให้ดี ห้ามออกไปเด็ดขาด!” บ้านด้านหลังสร้างด้วยอิฐเขียวบางส่วน จึงแข็งแรงกว่าบ้านด้านหน้า อีกทั้งในที่พักปัญญาชนทั้งหมด มีเพียงห้องของลู่ซีเฉิงที่ติดกระจก ที่นี่จึงปลอดภัยที่สุด