ฮั่วจิ้งชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ไปกลับทุกวันได้ไหมครับ?”
“ไม่ได้หรอก ตอนกลางคืนต้องพักที่คอมมูน” ไม่ใช่ว่าต้องทำงานแต่เช้าตรู่กลับดึกทุกวัน ทว่ารองหัวหน้ากองการผลิตก็เหมือนหัวหน้ากองการผลิต ต้องรับผิดชอบความสงบเรียบร้อยทั่วทั้งคอมมูน โดยเฉพาะตอนกลางคืน หากเกิดเรื่องแบบคืนนี้ขึ้น ก็ต้องไปทันทีที่ถูกเรียก “สิบวันครึ่งเดือนกลับบ้านได้สักครั้ง ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวก็กลับมาช่วยงานได้ บ้านเธอก็ไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว พักที่ไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ!” เลขาฉีกล่าว คนตัวคนเดียวแบบนี้ก็ดีเลยไม่ใช่หรือ พักในคอมมูนยังดีกว่าอยู่ชนบทตั้งเยอะ บ้านพักที่นี่เป็นบ้านอิฐครึ่งหลังด้วย
“ใช่แล้ว เสี่ยวฮั่ว เงื่อนไขดีขนาดนี้ พอสิ้นปีลุงก็ยังแบ่งธัญพืชส่วนแบ่งรายหัวให้เธอเหมือนเดิม เธอจะลังเลอะไรอีกล่ะ?” หวังหม่านถุนแทบอยากตอบตกลงแทนเขา
หวังหลินซงกระตุกแขนเสื้อพ่อ “พ่อ ให้จิ้งชวนตัดสินใจเองเถอะ” หวังหลินซงเดาจากสัญชาตญาณว่าฮั่วจิ้งชวนคงไม่ไป
ความจริงแล้ว ทันทีที่ได้ยินเลขาฉีถาม ฮั่วจิ้งชวนก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไป ที่กองการผลิตยังมีเรื่องสำคัญให้จัดการอีกมาก เขาต้องไปล่าสัตว์กับต้าฮุย พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าก็ต้องช่วยหมูป่าออกลูกหลายครอก แล้วก็เลี้ยงไก่กับแกะเพิ่มอีกหน่อย ถึงตอนนั้นจะได้ขายให้น้อยลง เก็บไว้ให้น้องสาวกิน แล้วยังต้องเตรียมสร้างบ้านอีก เขาไปไหนไม่ได้หรอก
แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญที่สุดคือ เขาอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอ
ที่ถามไปก็แค่กลัวว่าถ้าปฏิเสธเร็วเกินไป เลขาฉีกับหัวหน้ากองการผลิตจะเสียหน้า