ทุกคนถึงบางอ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!
ตอนนั้นมีกองกำลังอาสาสมัครเจ็ดแปดคนถูกหมูป่าสามตัวล้อมโจมตี ปืนในมือพวกเขายิงหมูไม่ตายสักตัว แถมยังถูกหมูป่าสะบัดจนล้มระเนระนาด คนหนึ่งกำลังจะถูกเขี้ยวหมูป่าชนเข้าให้แล้ว ฮั่วจิ้งชวนที่ผ่านมาพอดีจึงช่วยเอาไว้
ฮั่วจิ้งชวนเองก็จนใจ ถนนแคบเสียจนรถพื้นเรียบยังผ่านไม่ได้ ด้านหนึ่งเป็นแม่น้ำ อีกด้านเป็นภูเขา ถ้าเขาไม่ลงมือ ก็มีแต่ต้องรอให้หมูป่าจัดการพวกนั้น หรือไม่ก็รอให้พวกนั้นจัดการหมูป่า เสียเวลาเปล่า ๆ
กองกำลังอาสาสมัครที่ได้รับการช่วยเหลือยืนกรานจะขอบคุณเขา พวกเขาสืบถามอ้อมไปอ้อมมาจนรู้ว่าเขาอยู่หน่วยการผลิตไหน พอรู้ว่าเขาอยู่ตัวคนเดียว ก็เลยแนะนำเขากับคอมมูนให้ไปเป็นทหาร
พวกเขาหวังดีจริง ๆ ในยุคนี้ การได้เป็นทหารถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง คนที่ส่วนสูง น้ำหนัก หรือสุขภาพร่างกายไม่ผ่านเกณฑ์ ต่อให้อยากไปก็ไปไม่ได้
ยังมีคนอีกไม่น้อยที่อยากไปและมีคุณสมบัติครบ แต่ติดปัญหาครอบครัวหลายด้านจนไปไม่ได้
ใครจะรู้ว่าพวกเขาสืบถามไม่ละเอียด ฮั่วจิ้งชวนเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร สถานะไม่ชัดเจน การตรวจสอบประวัติจึงไม่ผ่านอยู่แล้ว
หลายปีผ่านไป กองกำลังอาสาสมัครกลุ่มนั้นต่างกลับไปใช้ชีวิตและทำงานตามปกติ พวกเขาพบกันเพียงชั่วคราว ไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยนัก แต่ทุกปีก็จะมาที่หน่วยการผลิตเพื่อเยี่ยมเขาสองครั้ง