ชีวิตแสนสุขของคุณหนูขี้อ้อนยุคเจ็ดศูนย์

ตอนที่ 249 เข้าใจและเชื่อใจกัน

7 นาที· 1.5K คำ

ฮั่วจิ้งชวนกลับบ้าน ต้มน้ำอาบแล้วนอนหลับไปกว่าสองชั่วโมง พอตื่นขึ้นมาก็ตักข้าวสารใส่ชามหนึ่ง หยิบไข่ไก่มาหลายฟอง หมั่นโถวธัญพืชอีกสองสามลูก กับเครื่องปรุงเล็กน้อย ใส่ตะกร้าแล้วมุ่งหน้าไปยังที่พักปัญญาชน

เขาหุงข้าวต้มไว้ก่อน นึ่งไข่ตุ๋น อุ่นหมั่นโถวธัญพืช จากนั้นก็กวาดพื้น เมื่อคืนไม่มีหิมะตก จึงไม่ต้องกวาดหลังคา แต่อากาศหนาวจัดจนพื้นยังจับตัวเป็นน้ำแข็ง ต้องแซะน้ำแข็งออกเพื่อป้องกันคนลื่นล้ม

ปัญญาชนชายสองคนเดินผมยุ่งเหมือนรังไก่ออกจากลานด้านหน้า พอเห็นเขาก็รีบเข้ามาทัก “พี่ชวน เช้าจังเลยนะครับ”

เมื่อคืนพวกเขาไปดูเรื่องครึกครื้นมา ยิ่งได้เห็นคนเก่งอย่างเขาก็ยิ่งนับถือสุดใจ

ถึงขั้นเลขาธิการคอมมูนยังเชิญเขาไปทำงานด้วย เทียบกับพวกเขาแล้วเก่งกว่ามาก ต่อให้กลับไปอยู่ในเมือง พวกเขาก็ยังหางานดี ๆ ทำไม่ได้เลย ช่วงก่อนหน้านี้นโยบายส่งคนลงชนบทยังไม่เข้มงวดนัก ถ้ามีงานประจำ ใครจะยอมถูกบังคับให้ลงชนบทกันล่ะ!

ฮั่วจิ้งชวนรับคำ แล้วช่วยกันกวาดพื้นกับทุกคน เมื่อก่อนหิมะบนพื้นไม่หนา พวกเขาไม่เคยกวาด แต่ตอนนี้พอฮั่วจิ้งชวนทำเป็นประจำ พวกเขาก็เริ่มชินกับการตื่นเช้ามากวาดพื้นทุกวัน

ฮั่วจิ้งชวนกวาดเสร็จแล้วก็ยืนคนข้าวต้มอยู่ข้างเตา พลางบอกให้พวกเขาไปทำอาหารด้วย “ไม่เช้าแล้ว ไหน ๆ ก็ตื่นกันแล้วก็ทำข้าวเช้าเลย”

“ได้ครับ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”

ตอนหลิวเชาอิงยังอยู่ งานในครัวทั้งหมดเป็นหน้าที่ของปัญญาชนหญิง พวกเขาไม่เคยแตะต้องเลย หลังจากหลิวเชาอิงไป พวกเขาก็ละอายใจ ส่วนปัญญาชนหญิงก็ไม่ยอมสนใจพวกเขา จึงได้แต่หัดทำเอง ช่วงหลังมานี้พวกเขาทำตัวดีขึ้น ปัญญาชนหญิงถึงยอมให้ร่วมกินข้าวด้วยกัน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป