สวีเยว่ฮวาเดินผ่านทางเดินยาว มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของตัวเอง เขาอยากโทรศัพท์ไปถามจิ้นหังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลู่กั๋วผิงเข้าใจผิดหรือเปล่า แต่ตอนนี้พวกเขาติดต่อกันได้ทางเดียว นอกจากเขียนจดหมายก็ไม่มีวิธีอื่น
ไอ้โง่เอ๊ย โอกาสดี ๆ แบบนี้แท้ ๆ สวีเยว่ฮวาสบถในใจ หากสวีจิ้นหังยังคว้าโอกาสดี ๆ ขนาดนี้ไว้ไม่ได้ เขาคงต้องสงสัยในความสามารถของลูกชายคนนี้แล้วว่า ต่อไปจะช่วยเขาได้สักแค่ไหน
เมื่อเดินมาถึงหัวมุม เขาก็หยุดฝีเท้า มองเห็นชายชราสกุลลู่กำลังส่งทหารในเครื่องแบบสามนายออกมาจากด้านหน้า เครื่องแบบของทั้งสามคนมีกระเป๋าสี่ใบ ทุกคนเป็นนายทหาร
ทั้งสามเดินคุยกับชายชราสกุลลู่ไปด้วย ชายชรายังเตะหนึ่งในนั้นไปทีหนึ่ง อีกฝ่ายอายุราวสามสิบสี่สิบปี ไม่ได้ขรึมจริงจังอย่างทหารที่ทุกคนเห็นกันเป็นปกติเลย กลับหัวเราะเฮฮา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก
สวีเยว่ฮวาอิจฉาจนตาแทบแดง หากเขาเป็นลู่กั๋วผิง หากมีพ่ออย่างชายชราสกุลลู่ เขาจะต้องลำบากยากเย็นในเซี่ยงไฮ้อันกว้างใหญ่เช่นนี้ไปทำไม
ทำไมเขาถึงทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็เพราะอยากสร้างผลงานให้ได้เร็ว ๆ และตั้งหลักที่นี่ให้มั่นคงไม่ใช่หรือ
ตอนเย็น สวีเยว่ฮวาพาภรรยามาที่บ้านสกุลลู่ตามนัด ผู้อำนวยการโรงงานเจิ้งกับคนอื่น ๆ มากันครบ ต่างมาคนเดียว มีเพียงสวีเยว่ฮวาที่พาครอบครัวมาด้วย
“หัวหน้าเจี่ยง ที่บ้านผมตุ๋นไก่ตัวผู้ไว้ เดี๋ยวจะยกมาให้ คุณไม่ต้องทำกับข้าวหลายอย่างนะครับ!” ผู้อำนวยการโรงงานเจิ้งพูดยิ้ม ๆ บ้านเขากับบ้านสกุลลู่อยู่ในเขตบ้านพักเดียวกัน เจอกันอยู่บ่อย ๆ จึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันมาก
“บ้านฉันกำลังทำปลาตุ๋นซีอิ๊วอยู่!”
ที่แท้ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้พาครอบครัวมา แต่ให้คนที่บ้านเตรียมอาหารไว้ พอทำเสร็จก็ยกมาร่วมวงด้วยกัน
คนจากโรงงานเหล็กที่มาคนเดียวต่างหิ้วเหล้าดี ๆ กับข้าวสารมาด้วย
สวีเยว่ฮวาเห็นภรรยาถือถุงแป้งหยาบกับเนื้อแดดเดียวชิ้นเท่าครึ่งฝ่ามือ ก็อับอายจนแทบไม่กล้าเงยหน้า
เนื้อแดดเดียวชิ้นนี้ เขาเป็นคนตัดสินใจเอามาเองด้วยซ้ำ
สวีเยว่ฮวายังคิดจะอาศัยคำสั่งพ่อแม่และแม่สื่อ พอผู้ใหญ่สองบ้านสนิทสนมกัน เรื่องของลูก ๆ ก็จะลงเอยกันได้อย่างราบรื่น