ลู่ซีเฉิงกำลังคุยกับเจียงลี่ลี่อยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินหลินหยวนตะโกนจากข้างนอกว่า “เฉิงเฉิง แฟนเธอมาแล้ว รีบออกมาเร็ว!”
ฮั่วจิ้งชวนเหรอ? เขามาทำอะไรตอนนี้นะ?
ลู่ซีเฉิงเดินออกไป เห็นฮั่วจิ้งชวนกำลังก่อไฟอยู่ในครัวเล็ก ๆ ของเธอ เขาถือตะกร้ามาด้วย ในนั้นมีชิ้นกระดูกชิ้นใหญ่ที่หั่นไว้แล้วกับขาหมู
ลู่ซีเฉิงค่อย ๆ เดินไปย่อตัวลงข้างเขา หยิบฟางเส้นหนึ่งมาพันเล่นรอบปลายนิ้ว
ฮั่วจิ้งชวนกุมมือเธอไว้ พอรู้สึกว่าอุ่นดีแล้วจึงยิ้มพลางบอกว่า “เที่ยงนี้ผมจะต้มน้ำซุปกระดูกให้คุณกิน!”
“ฮึ!” ลู่ซีเฉิงทำปากยื่น “ผ้าปูที่นอนฉันล่ะ?”
ทันทีที่ตื่นนอน เธอก็พบว่าผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนไปแล้ว ส่วนผืนที่ถอดออกมาก็หายไปไหนไม่รู้
มือที่กำลังใส่ฟืนของฮั่วจิ้งชวนชะงักไป สีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “ผม...เอากลับบ้านไปซักแล้ว!”
“ใครใช้ให้คุณซักผ้าปูที่นอนฉันกัน!”
“มันเปื้อนน่ะ!” ฮั่วจิ้งชวนพูดออกมาเพียงสามคำ ใบหน้าของลู่ซีเฉิงก็เปลี่ยนสีทันที “คุณ...”
ฮั่วจิ้งชวนมองออกไปข้างนอก ทุกคนอยู่ในบ้านกันหมด ไม่มีใครอยู่ในลาน เขาใช้ร่างสูงใหญ่บังประตูครัวเล็กไว้ ขณะนั่งยอง ๆ ก่อไฟ สายตาจับจ้องแก้มแดงระเรื่อของลู่ซีเฉิงที่ถูกแสงไฟส่องกระทบ น้ำเสียงแหบพร่า “ต่อไป...ถ้าเปื้อนอีก ผมจะซักให้เอง!”
ลู่ซีเฉิงทั้งอายทั้งโมโห จึงยื่นมือไปหยิกเขาทีหนึ่ง “ใครจะให้คุณซักกัน! แรงมือคุณเยอะขนาดนั้น ผ้าปูที่นอนฉันคงถูกซักจนพังหมด!”
“ผมเบามือมากนะ” ฮั่วจิ้งชวนตอบอย่างจริงจัง ผ้าปูที่นอนสีเหลืองลายดอกไม้ผืนนั้น เขาแช่น้ำอุ่นแล้วค่อย ๆ ขยี้ทีละนิด พอซักเสร็จสีก็ยังสดใส แถมยังหอมกลิ่นสบู่ “รับรองว่าไม่พัง!”