หลังจากงอแงกันอยู่นาน ลู่ซีเฉิงก็ร้องไห้จนหลับไป ฟุบอยู่บนไหล่ของชายหนุ่ม แม้หลับตาแล้วก็ยังสะอื้นเป็นระยะ
ฮั่วจิ้งชวนอุ้มสาวน้อยไว้ในอ้อมแขน เดินวนช้า ๆ อยู่ในห้อง กลัวว่าเธอจะหนาว จึงคิดจะวางลงบนเตียงเตา ทว่าพอหยุดเดิน ลู่ซีเฉิงก็เริ่มร้องไห้อีก มือเล็กคล้องคอเขาแน่นพลางบอกเสียงดื้อว่า “ต้องอุ้มเดินสิ!”
ชายหนุ่มรู้ว่าตัวเองผิด จึงตามใจเธอทุกอย่าง แขนของเขาแข็งแรง อุ้มเธอได้อย่างสบายราวกับอุ้มลูกแมวตัวน้อย เดินอยู่นาน ฮั่วจิ้งชวนจึงเรียกเบา ๆ ว่า “น้องสาว?”
ริมฝีปากสีชมพูของลู่ซีเฉิงยื่นน้อย ๆ ดูคล้ายบวมขึ้น ทั้งยังมีท่าทางน้อยใจ ใต้เปลือกตามีหยดน้ำตาเกาะอยู่ครึ่งหยด ใบหน้าซุกอยู่ตรงซอกไหล่เขา ลมหายใจสม่ำเสมอ
ฮั่วจิ้งชวนเดินไปข้างเตียงเตา ผ้าปูยับยู่ยี่เป็นก้อน ผ้าห่มกองระเกะระกะ เห็นชัดว่าคงนอนไม่ได้แล้ว เขาเอื้อมมือดึงผ้าปูออก จากนั้นหยิบผืนใหม่สะอาดจากตู้ข้างเตียงมาปู งานง่าย ๆ กลับกินแรงเขาไม่น้อย เพราะพอวางสาวน้อยลง เธอก็จะร้องไห้ เขาจึงต้องใช้มือข้างเดียวทำงาน
เมื่อจัดเตียงเรียบร้อย ฮั่วจิ้งชวนก็เทน้ำร้อนมาเช็ดหน้าเช็ดคอให้ลู่ซีเฉิง เธอกำลังหลับสบาย พอถูกเขารบกวนก็ฟาดมือใส่ “จะนอน!”
“เด็กดี เช็ดก่อนแล้วค่อยนอน จะได้สบายตัวนะ” ฮั่วจิ้งชวนกล่อมเธอ มือยังคงเช็ดต่อไม่หยุด พอเช็ดคอเสร็จ เขาก็แหวกคอเสื้อเธอออก มองรอยด่างพร้อยบนผิวขาวผ่อง ความร้อนพลันแล่นวาบไปทั่วร่าง คืนนี้ช่าง…
หลังดูแลลู่ซีเฉิงเสร็จ ฮั่วจิ้งชวนก็เช็ดตัวเองบ้าง ก่อนจะอุ้มเธอลงนอนใต้ผ้าห่ม สาวน้อยนอนหลับไม่สนิทนัก มือข้างหนึ่งวางอยู่บนอกเขา ร่างขดเข้าหากันเล็กน้อย ฮั่วจิ้งชวนปวดใจเหลือเกิน จึงตบหลังปลอบเธออยู่นานเกือบทั้งคืน