จริง ๆ แล้วพอน้ำซุปกระดูกถูกเติมน้ำให้เจือจางลง รสชาติก็ไม่เข้มข้นเท่าเดิมแล้ว แต่ใครใช้ให้เธออยากกินนักล่ะ!
เธออยากกินจริง ๆ หลังทุกคนลุกจากโต๊ะกันหมดแล้ว เธอก็แอบเดินไปที่ลานหลังบ้าน ประตูห้องของลู่ซีเฉิงไม่ได้ปิด เธอกำลังแทะกระดูกอยู่ในมือ ส่วนในชามตรงหน้าเป็นน้ำซุปสีขาวนวลที่มีไอร้อนลอยกรุ่นเกือบเต็มชาม
ผู้ชายที่นั่งเฉียงจากประตูยังคีบเนื้อใส่ชามให้เธอด้วย
แววสงสัยวูบผ่านดวงตาของหลิวเสี่ยวเฉ่า แม่ของเธอบอกว่า ผู้หญิงอย่างลู่ซีเฉิงที่ทำอะไรไม่เป็นเลยแบบนั้นไม่มีทางแต่งงานออกไปได้หรอก ถ้าแต่งเข้าบ้านไหนก็มีแต่จะถูกบ้านสามีรังเกียจตาย ผู้ชายก็ไม่ชอบเมียที่ปรนนิบัติใครไม่เป็นเสียด้วย ลู่ซีเฉิงหน้าตาดีแล้วจะยังไง หน้าตาดีเอามากินแทนข้าวไม่ได้สักหน่อย!
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงดีกับเธอขนาดนั้น แถมยังทำกับข้าวให้เธออีก?
ถ้าเป็นเธอล่ะก็…
เธอจัดผมให้เข้าที่ ก่อนเดินไปทางประตูห้อง ยังอยู่ห่างตั้งหลายเมตรก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำซุปเนื้อในอากาศแล้ว ท้องที่ยังอิ่มไม่เต็มที่ของเธอส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ
ฮั่วจิ้งชวนเห็นเธอตั้งแต่แรกแล้ว เขายกมือขึ้นบังหน้าลู่ซีเฉิงที่กำลังตั้งใจแทะกระดูก
“เป็นอะไรไป?” ลู่ซีเฉิงหันมองมือใหญ่ของเขา
“ไม่มีอะไร ก้มหน้ากินต่อเถอะ!” ผู้หญิงคนนั้นสกปรกเกินไป แม้ฮั่วจิ้งชวนจะโตมาในชนบท แต่ก็แทบไม่เคยเห็นคนในหมู่บ้านสกปรกขนาดนี้ คงมีแต่พวกขี้เกียจสุด ๆ เท่านั้นที่ปล่อยตัวเองให้มอมแมมได้ถึงขนาดนี้ เขากลัวว่าลู่ซีเฉิงเห็นแล้วจะคลื่นไส้