พูดไปแล้ว ตอนเด็ก ๆ ฮั่วจิ้งชวนยังลำบากกว่าคนพวกนั้นเสียอีก อย่างน้อยพวกนั้นก็ยังมีพ่อแม่ แต่เขาไม่มีอะไรเลย
เพราะเขาไม่มีอะไรเลยนี่แหละ เมื่อโตขึ้นเขาจึงแตกต่างจากคนพวกนั้นโดยสิ้นเชิง
เขาชินกับการพึ่งพาตัวเองทุกเรื่อง อยากได้อะไรก็ลงมือหาเอาด้วยสองมือ ส่วนพวกนั้นกลับชินกับการเรียกร้อง ตั้งแต่เรียกร้องจากพี่น้องผู้หญิง ไปจนถึงเรียกร้องจากคนนอก
“ฮั่วจิ้งชวน ฉันภูมิใจในตัวคุณนะ” การพึ่งพาตัวเองพูดง่าย แต่จะมีสักกี่คนที่ทำได้จริง ลู่ซีเฉิงทั้งสงสารและนับถือเขา
ผู้ชายคนนี้เป็นลูกผู้ชายเต็มตัวที่ยืนหยัดได้อย่างองอาจ
ฮั่วจิ้งชวนก้มลงอุ้มเธอให้ขยับขึ้นมาอีกหน่อย แล้วปล่อยให้ศีรษะของเธอพิงไหล่เขา “ผมเป็นเกียรติมาก”
เป็นเกียรติมากที่ไหล่ของเขาได้เป็นที่พึ่งให้เธอ
ลู่ซีเฉิงหยิบเสื้อคลุมของเขาบนเตาเตาขึ้นมา “ฉันเย็บให้ใหม่อีกรอบนะ”
“ยังไม่อยากนอนเหรอ?”
“อืม นอนไม่หลับ”
“ได้!” เขาถือไฟฉายส่องให้เธอ เด็กสาวยังคงงุ่มง่ามเหมือนเดิม แต่กลับตั้งใจเย็บทีละเข็มเป็นพิเศษ พอเย็บเสร็จ เธอก็หยิบขึ้นมาเทียบกับรอยที่ปะไว้ก่อนหน้า “ฉันเหมือนจะเก่งขึ้นแล้วนะ!”
“ฝีเข็มถี่ขึ้นเยอะเลย” ฮั่วจิ้งชวนก้มดูอย่างจริงจัง ก่อนจะชมเธอ “เก่งขึ้นจริง ๆ”
ที่จริงไม่ได้ดีขึ้นเลย ด้ายเย็บแน่นเกินไป แค่ดึงก็ขาดแล้ว ฮั่วจิ้งชวนคิดว่ากลับบ้านเมื่อไรค่อยแอบแก้ให้ใหม่เอง
เวลาเขาทำหน้าจริงจัง คำพูดที่ออกมาช่างน่าเชื่อถือเป็นพิเศษ
“ฉันเก่งจริง ๆ ด้วย!” ลู่ซีเฉิงดีใจจนจุ๊บปลายคางเขาเบา ๆ “เดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่จากคอมมูนมาหรือเปล่า คุณจะเปลี่ยนเสื้อไหม?” เสื้อบุนวมตัวนี้ถูกเธอเย็บเสียแรงเกินไป จนมีรอยปะเต็มไปหมด
“ไม่ต้อง ใส่ตัวนี้แหละ” เสื้อผ้าสวยแค่ไหนก็สู้ตัวที่เธอเย็บให้เองไม่ได้
ผ่านไปกว่าชั่วโมง หวังหลินซงก็มาตาม ฮั่วจิ้งชวนออกไป แต่ลู่ซีเฉิงยังไม่หลับ เธอชวนเขาคุยอยู่