ป้าฉียนเห็นลูกชายวิ่งออกไป แต่ไม่กี่นาทีก็วิ่งหน้าตื่นกลับมา จึงด่าว่า “แกทำอะไรน่ะ ข้างหลังมีหมาไล่กัดหรือไง!”
หวังชุนไฉคว้าแขนแม่ไว้ “แม่ พี่ชวนบอกว่าหาฝ้ายมาได้หน่อย ถามว่าบ้านเราจะเอาไหม”
ป้าฉียนวางกระบวยน้ำในมือลง “อะไรนะ ฝ้ายเหรอ?”
“ใช่ ฝ้ายไง!”
ป้าฉียนพุ่งเข้าไปในห้องด้านใน ปากก็ด่าไม่หยุด “แกนี่มันโง่จริง ๆ เรื่องแบบนี้ยังต้องถามอีกเหรอ ใครไม่เอาก็บ้าแล้ว!”
เธอเปิดหีบไม้ หยิบห่อผ้าออกมาจากก้นหีบ นี่เป็นเงินเก็บทั้งหมดของบ้าน เธอนับออกมา 20 หยวน แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนนับเพิ่มอีก 10 หยวน จากนั้นห่อเงินที่เหลือกลับไป เก็บใส่หีบแล้วล็อกให้เรียบร้อย ถึงค่อยพาลูกชายออกจากบ้าน
พอไปถึง ฮั่วจิ้งชวนออกไปแล้ว ประตูรั้วเปิดค้างไว้ ป้าฉียนเดินเข้าไป เห็นฟืนกองสูงเรียงเป็นระเบียบ ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าครึ่งลานถูกขุดขึ้นมาหมดแล้ว พื้นดินก็เกลี่ยเรียบ ฮั่วตัวน้อยยังใช้แผ่นไม้ล้อมรอบพื้นที่ไว้ ทางเดินในลานปูด้วยแผ่นหินบาง ๆ ที่เก็บมาได้ เวลาฝนตก รองเท้าจะได้ไม่เปื้อนโคลนไปทั้งคู่
ป้าฉียนอดชมไม่ได้ “ฮั่วตัวน้อยนี่รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ!”
ใคร ๆ ในกองการผลิตก็รู้ว่าฮั่วตัวน้อยทำงานเก่ง แต่คนที่เก็บกวาดบ้านตัวเองให้สะอาดเรียบร้อยขนาดนี้ด้วยนั้นหาได้ยาก!
ไม่นานฮั่วจิ้งชวนก็กลับมา เขาไปยืมตาชั่งคานจากสำนักงานกองการผลิต
“ป้าครับ มาแล้วหรือครับ!” เขาทักทาย
“จ้ะ ฮั่วตัวน้อย เธอมีฝ้ายจริง ๆ เหรอ ไม่ใช่ชุนไฉหลอกป้าใช่ไหม?” ป้าฉียนเดินตามเขาเข้าไปในห้องโถง