ยามเย็น ฮั่วจิ้งชวนกลับบ้าน ลู่ซีเฉิงกินข้าวกับพวกปัญญาชนที่ลงชนบทเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ทันกลับเข้าห้อง หิมะเกล็ดใหญ่ก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า เธอมองภาพตรงหน้าด้วยใจลอย หลินซูพูดอย่างคนมีประสบการณ์ว่า “หิมะนี่คงตกติดกันหลายวันแน่!”
นั่นสินะ ฤดูหนาวที่ยาวนานและหนาวเหน็บ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว
“รีบเข้าห้องเร็ว เฉิงเฉิง เธอรีบกลับไปเถอะ กลางคืนก่อนนอนอย่าลืมปิดประตูหน้าต่างให้ดีนะ!” หลินซูเร่งเธอ ตัวเองก็จะกลับไปซุกตัวบนเตียงเตาเหมือนกัน หนาวเหลือเกิน
ก่อนจากไป ฮั่วจิ้งชวนก่อไฟอุ่นเตียงเตาให้ลู่ซีเฉิงแล้ว เธอกลับไปอาบน้ำที่วิลล่า ก่อนจะมุดเข้าใต้ผ้าห่ม ข้างในมีถุงน้ำร้อนอุ่น ๆ วางอยู่ด้วย ลู่ซีเฉิงกอดถุงน้ำร้อนไว้ พลางนึกถึงฮั่วจิ้งชวนที่ยังต้องฝ่าหิมะมาที่นี่ จู่ ๆ ก็อดสงสารเขาไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ กลางฤดูหนาว ใครบ้างไม่อยากอยู่สบาย ๆ ในบ้าน มีแต่เขาที่ออกจากบ้านหลังฟ้ามืด แล้วกลับไปตอนใกล้รุ่งทั้งที่ฟ้ายังไม่สว่าง ต้องฝ่าลมหนาวและหิมะโปรยปราย ร่างกายของเขาจะทนการตรากตรำแบบนี้ไหวหรือเปล่านะ!
ลู่ซีเฉิงลุกขึ้นไปต้มซุปขิงหนึ่งถ้วย มองน้ำตาลสีน้ำตาลที่เดือดปุด ๆ แล้วถอนหายใจ เธอเคยบอกให้เขาไม่ต้องมาหาตอนกลางคืน แต่เขาไม่ยอม เธอจึงทำได้แค่หาอาหารดี ๆ ให้เขากิน
วันนี้เธอปวดเอวปวดขาอย่างไม่มีสาเหตุ ไม่อยากขยับตัวเลยสักนิด ฮั่วจิ้งชวนบอกว่าตอนเย็นจะกินข้าวแล้วค่อยมา ถึงอย่างนั้นลู่ซีเฉิงก็ยังตุ๋นน้ำแกง โดยหั่นเนื้อไก่เพียงไม่กี่ชิ้นใส่ลงในหม้อตุ๋น เติมสมุนไพรบำรุงร่างกายอีกหลายอย่าง ทั้งตังกุย หวงฉี และตั่งเซิน พอตุ๋นเสร็จก็ใกล้ถึงเวลา เธอยกหม้อตุ๋นออกมาวางบนโต๊ะตัวเล็ก เทซุปขิงใส่กระติกเก็บความร้อน แล้วล้างหน้าแปรงฟันอีกครั้ง ก่อนจะเข้านอนล่วงหน้า!