เลขาธิการพรรคเก่าพยักหน้า “เอาตามที่ไอ้หนุ่มฮั่วว่าแล้วกัน ผลัดกันออกตรวจตอนเที่ยงคืน พวกเราก็ไปหาคนมาช่วยพูดให้เข้าใจกันคนละคน!”
เรื่องจึงตกลงกันตามนี้ ฮั่วจิ้งชวนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่จริงถ้าเป็นไปได้ เขาไม่ขัดข้องที่จะจ่ายเงินจ้างคนมาช่วยตรวจตราให้ เพียงแต่ทำแบบนั้นจะเป็นจุดสนใจเกินไป ไม่เหมาะนัก
หวังหม่านถุนมาหาเขาด้วยตัวเอง แสดงว่าคงหวังให้เขาเป็นตัวอย่างนำคนอื่น
เป็นอย่างที่คิด พอทุกคนกลับไปหมดแล้ว หวังหม่านถุนก็พูดกับเขาตามลำพัง “จิ้งชวน รอบตรวจครั้งนี้ลุงตั้งใจแต่งตั้งให้เธอเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน การจัดคนและสับเปลี่ยนเวรทั้งหมดให้เธอรับผิดชอบ ลุงรู้ว่าเมื่อก่อนเธอไม่ชอบยุ่งเรื่องพวกนี้ แต่ยังไงพวกเราก็อยู่กองการผลิตเดียวกัน เธอมีความสามารถ ลุงก็ไว้ใจ อีกสองปีเธอก็จะแต่งเมียแล้ว ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยนี้ได้แต้มแรงงานกับเงินช่วยเหลือเป็นเสบียงมากกว่าคนอื่น ลู่จือชิงเป็นผู้หญิงดี ภาระบนบ่าของเธอไม่น้อยเลยนะ!”
หวังหม่านถุนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใครมีตาย่อมมองออกว่าฮั่วหนุ่มชอบลู่จือชิงมากแค่ไหน ด้วยนิสัยที่เมื่อก่อนใครทำให้ไม่พอใจก็ซ้อมจนแทบปางตาย ใครจะกล้าขึ้นเสียงใส่เขา?
มีแต่ลู่จือชิงนี่แหละที่ด่าเขาแล้วเขายังไม่เถียงกลับ
แต่ลู่จือชิงเป็นสาวเมือง แถมครอบครัวยังเป็นข้าราชการ ฮั่วหนุ่มอยากแต่งกับเธอ ยังต้องผ่านด่านอีกหลายอย่าง!
หวังหม่านถุนแม้เป็นหัวหน้ากองการผลิต ในกองการผลิตจะวางท่าหยิ่งแค่ไหน แต่พอไปถึงอำเภอ แม้แต่พนักงานขายในสหกรณ์ธรรมดายังดูแคลนว่าเขาเป็นแค่ชาวนาขาเปื้อนโคลน คนเมืองน่ะหยิ่งจะตาย!