ลู่ซีเฉิงลองหย่อนปลายเท้าลงแตะผิวน้ำเบา ๆ ราวกับแมลงปอบินแตะน้ำ แล้วก็รีบหดกลับขึ้นมา ก่อนจะจุ่มลงไปอีกครั้ง คล้ายกำลังเล่นสนุก
ฮั่วจิ้งชวนถือกรรไกรตัดเล็บไว้ในมือข้างหนึ่ง ขยับตัวเข้าไปด้านในเตียงเตาเล็กน้อย แล้วนั่งแผ่ขาอย่างสบาย ๆ มืออีกข้างโอบเอวเด็กสาวไว้ ก่อนจะอุ้มเธอมาวางตรงหน้าอย่างง่ายดาย “เหยียบเท้าพี่ไว้สิ น้ำไม่ร้อนแล้ว!”
แช่เท้าต้องใช้น้ำร้อนหน่อยถึงจะสบาย ฮั่วจิ้งชวนยกเท้าขึ้นเล็กน้อย ให้ลู่ซีเฉิงเหยียบลงมา เธอหัวเราะคิกคัก “เท้าคุณเหมือนเรือลำใหญ่เลย!”
ฮั่วจิ้งชวนจั๊กจี้พุงน้อย ๆ ของเธอ “ของเธอก็เหมือนเรือลำเล็กไง!”
“ฮึ เท้าฉันจะน่าเกลียดเหมือนเรือได้ยังไง!” ลู่ซีเฉิงเหยียบย่ำน้ำบนหลังเท้าเขาปุ ๆ “เท้าคุณยังมีขนด้วย จั๊กจี้จัง!”
ฮั่วจิ้งชวนวางกรรไกรตัดเล็บลง กดเข่าของเธอไว้ “ล้างเท้าดี ๆ ห้ามเล่น!”
เขาก้มลงมอง นิ้วเท้าของเด็กสาวนุ่มนิ่มราวกับหน่อรากบัว เคลื่อนไหวไปมาอย่างซุกซน เขาใช้เท้าใหญ่หนีบเท้าเล็ก ๆ ของเธอไว้แล้วจุ่มลงน้ำ ลู่ซีเฉิงดิ้นนิดหนึ่ง “ร้อน!”
“เดี๋ยวก็หายร้อนแล้ว!” ฮั่วจิ้งชวนโอบเธอไว้ แนบแก้มกับแก้มเล็ก ๆ “กินข้าวหรือยัง?”
“กินแล้ว ฉันเคี่ยวซุปปลาไว้ แบ่งไว้ให้คุณชามใหญ่เลย!”
“อืม น้องสาวเก่งจัง!” ฮั่วจิ้งชวนจับมือขวาของเธอไว้แล้วช่วยตัดเล็บ เล็บของเธอไม่ยาว เขาจึงตัดออกเพียงนิดเดียว ตัดเสร็จทีละเล็บก็ยกขึ้นส่องกับแสงไฟอย่างละเอียด ใช้ปลายนิ้วลูบตรวจอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เหลือเสี้ยนคม ๆ
“เรื่องลาดตระเวนว่ายังไงบ้าง?” ลู่ซีเฉิงซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา มองเล็บที่ตัดแต่งอย่างสวยงามของตัวเองอย่างพึงพอใจ ไม่ต้องทาสีเล็บก็สวยขนาดนี้ ช่างเกิดมาสวยจนเก็บไม่อยู่จริง ๆ