ฮั่วจิ้งชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เฝ้ายามงั้นหรือ?
หัวหน้ากองการผลิตไม่ได้วิตกเกินเหตุ ก่อนหน้านี้ตอนเขาลงเขาไปล่าหมูป่าและผ่านหน่วยการผลิตอื่นมา เคยได้ยินว่าพอถึงฤดูหนาว บางคนจะออกมาขโมยเสบียงโดยเฉพาะ
กลางคืนเพื่อไม่ให้ไออุ่นในบ้านเล็ดลอดออกไป ประตูหน้าต่างทุกบานจึงปิดสนิท ยิ่งมีเสียงลมพัดกลบอีก ถ้ามีคนย่องเข้ามาโดยไม่ให้ใครรู้ตัวก็เป็นเรื่องง่ายจริง ๆ
หัวหน้ากองการผลิตมาหาเขาเวลานี้ แสดงว่าตัดสินใจไปแล้ว คงแค่มาหารือเรื่องวิธีดำเนินการ ฮั่วจิ้งชวนเข้าใจว่าเรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้ เขาคงบอกใครไม่ได้ว่าตอนกลางคืนต้องอยู่เป็นเพื่อนภรรยา ต่อให้เป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว เหตุผลแบบนี้ก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี
“หัวหน้ากองการผลิตจะจัดการยังไงครับ?” ฮั่วจิ้งชวนถาม
หวังหม่านถุนมองไปด้านหลังฮั่วจิ้งชวน “ไปคุยกันที่สำนักงานกองการผลิตเถอะ ยืนตรงนี้หนาวจะตาย!”
ฮั่วจิ้งชวนรับคำ “รอผมสักครู่นะครับ!”
พูดจบก็หันกลับเข้าบ้าน ลู่ซีเฉิงกำลังเงี่ยหูฟังบทสนทนาข้างนอกอยู่พอดี “คุยอะไรกันเหรอ?”
“หัวหน้ากองการผลิตบอกว่าจะจัดคนออกเวรยาม ผมต้องไปสักหน่อย” ฮั่วจิ้งชวนดื่มชาจนหมด เก็บหนังสือบนโต๊ะ “ดื่มนมเสร็จแล้วพักสักหน่อยนะ ที่พักปัญญาชนไม่ทำอาหารเย็น คืนนี้อยากกินอะไร เดี๋ยวผมเอามาต้มให้?”
“ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ คุณรีบไปเถอะ ข้างนอกยังหิมะตกอยู่เลย!”
“ไล่ผมแล้วเหรอ?” ฮั่วจิ้งชวนย่อตัวลงข้างเตียง เพราะมีคนอยู่ข้างนอก เขาจึงกดเสียงต่ำ “เอาละ เด็กดี คืนนี้ผมอาจมาช้าหน่อย ถ้าเหนื่อยก็นอนก่อน อย่าจุดตะเกียงน้ำมันทำงานเย็บปักถักร้อยนะ ไม่ดีต่อสายตา!”