ฮั่วจิ้งชวนเปิดผ้าห่มให้เธอเข้าไปนอน «คืนนี้อยากให้ฉันกอดไหม»
ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า โอบเอวเขาไว้ «ไม่เอาแล้ว คุณอุ่นกว่า!»
ฮั่วจิ้งชวนนอนลงเป็นเพื่อน คอยกล่อมเธอให้หลับไปพลาง ท่องคาถาชำระจิตในใจไปพลาง ความสุขแสนหวานปนทรมานเช่นนี้ เขายังต้องอดทนอีกสองปี
……
อีกห้องหนึ่ง สวีจิ้นหังตั้งใจจะรอลู่ซีเฉิงกลับมา ทว่าเฝ้าอยู่หน้าประตูได้ไม่นาน ลมก็พัดจนตัวสั่นงันงก เขาจึงเข้าห้องไป จางเจียหนิงแนะนำว่า «นั่งอยู่ในผ้าห่มแล้วฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกก็เหมือนกัน»
แต่จะมีความเคลื่อนไหวอะไรเล่า เสียงทุกอย่างถูกเสียงลมกลบจนหมด สวีจิ้นหังนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ทนความหนาวไม่ไหว ล้มตัวลงนอน ไม่นานก็หลับไป
ค่อยให้พรุ่งนี้ก็ได้เหมือนกัน
ลู่ซีเฉิงหลับสบายอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของชายหนุ่ม พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น นอกจากยังรู้สึกไม่สบายท้องอยู่บ้างแล้ว ก็เป็นอีกวันที่สดชื่นกระปรี้กระเปร่า
หลังจากกินอาหารเช้าง่าย ๆ เสร็จ เด็กผู้หญิงในหมู่บ้านก็หาบฟืนมาถึงแล้ว
«ไม่ได้บอกหรือว่าฉันมีฟืนอยู่แล้ว พวกเธอไม่ต้องหอบมา» ลู่ซีเฉิงหยิบกะละมังของตัวเองออกมา หลินซูยกม้านั่งไปวางไว้ในลานบ้าน ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ให้เด็ก ๆ เล่นในลานไปก่อน
เสี่ยวเสียสั่งให้เพื่อนตัวน้อย ๆ ช่วยกันขนฟืนเข้าไปในครัว คุณย่าของเธอบอกแล้วว่า พวกปัญญาชนที่ลงชนบทช่วยสระผมให้พวกเธอก็เพราะมีน้ำใจ พวกเธอจะไม่รู้จักบุญคุณไม่ได้ อีกอย่าง พี่สาวปัญญาชนจะสระผมให้เฉพาะเด็กผู้หญิงเท่านั้น ปังจื่ออิจฉาจะแย่!