“นี่ เมื่อก่อนเธอก็กินไม่ค่อยดี ทำไมถึงสูงขนาดนี้ล่ะ!” ลู่ซีเฉิงจิ้มโหนกแก้มของฮั่วจิ้งชวน พลางสำรวจว่าเขาโตมาได้อย่างไร
“อาจเป็นเพราะวิ่งเยอะมั้ง?” ฮั่วจิ้งชวนเดา ตั้งแต่จำความได้ เวลาส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับการวิ่งหรือไม่ก็กระโดด ปีนเขา ลุยน้ำ ปีนต้นไม้ ต่อสู้กับสัตว์ป่า นอกจากตอนนอนกับกินข้าว แทบไม่มีช่วงไหนได้หยุดพัก
ลู่ซีเฉิงทำแบบเขาไม่ได้ เธอเป็นประเภทที่ถ้านอนได้ก็ไม่ยืน วัน ๆ เอาแต่กิน ๆ ดื่ม ๆ นอน ๆ เหมือนลูกแมวขี้เกียจตัวหนึ่ง
ฮั่วจิ้งชวนยกคนบนหลังขึ้นเล็กน้อย “รวมส่วนสูงของเราสองคนแล้วสูงกว่าคนอื่นอีกนะ!”
ก็จริง ลู่ซีเฉิงรู้สึกดีขึ้นมาทันที เธอเตี้ยกว่าคนอื่นแค่นิดเดียว ส่วนฮั่วจิ้งชวนสูงกว่าผู้ชายคนอื่นตั้งหนึ่งหัว!
“งั้นต่อไปคุณกินเยอะ ๆ นะ ฉันสูงไม่ได้ คุณช่วยสูงแทนฉันด้วย!” ลู่ซีเฉิงพิงไหล่เขา ออดอ้อนพลางเรียกร้องอย่างไร้เหตุผล
ฮั่วจิ้งชวนทั้งขำทั้งจนใจ เขาใกล้จะยี่สิบแล้ว จะสูงขึ้นได้อีกสักเท่าไรเชียว?
ลู่ซีเฉิงรู้ดีว่าส่วนสูงของฮั่วจิ้งชวนคงมีเรื่องพันธุกรรมเข้ามาเกี่ยวด้วย แต่เธอไม่ได้พูดถึง คนที่ไม่เคยพบจะพูดถึงไปทำไม!
“น้องสาว?”
“หืม?”
“อยากไปตัวอำเภออีกไหม?” ก่อนหน้านี้ที่เขาบอกว่าเป็นครั้งสุดท้าย ก็เพราะคิดว่ารถโดยสารกำลังจะหยุดวิ่งในไม่ช้า
ลู่ซีเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่แล้ว ฉันไม่ได้ขาดอะไร ไม่มีอะไรที่อยากซื้อ พ่อฉันต้องไปประชุมบ่อย ๆ ตอนสิ้นปี โทรไปก็อาจรับไม่ได้”
“งั้นอยากไปเมืองเอกของมณฑลไหม?” ฮั่วจิ้งชวนถามอีกครั้ง