“งั้นฉันไม่ช่วยเธอแล้ว เธอซักเองก็แล้วกัน!” เป็นเสียงของผู้หญิงคนนั้น
“ไม่เอา ฉันเจ็บไปทั้งตัว ให้พวกเธอช่วยซักให้หน่อย ฉันจ่ายห้าเฟิน!”
ลู่ซีเฉิงชูไฟฉายขึ้น แสงสีเหลืองนวลส่องให้เห็นสีหน้าประหลาดใจของเธอ ก่อนจะขยับปากถามโดยไม่มีเสียงว่า “เท่าไรนะ?”
เธอฟังผิดไปหรือเปล่า?
“ห้าเฟิน!” แม้แต่หลินซูผู้สง่างามอยู่เสมอก็ยังอดกลอกตาไม่ได้ อาบน้ำที่โรงอาบน้ำในตัวอำเภอเสียห้าเฟิน แถมยังต้องใช้ตั๋วอาบน้ำด้วย ไม่มีพนักงานมาคอยปรนนิบัติ แล้วเสิ่นอันหนิงคิดว่าพวกเธอเป็นอะไรกันแน่?
มีเพียงหลิวเสี่ยวเฉ่าที่เต็มใจช่วย แต่เสิ่นอันหนิงกลับไม่ยอมเสียเอง เพราะรังเกียจว่าอีกฝ่ายสกปรก ทั้งสองฝ่ายจึงยื้อกันมาจนถึงตอนนี้
“เธอไม่เห็นหรือว่าสกปรกแค่ไหน ไม่ใช่แค่ตามตัว แม้แต่ในผมก็เต็มไปด้วยโคลน ให้ฉันห้าสิบเฟินฉันก็ไม่ซักให้หรอก!”
ลู่ซีเฉิงมองพวกเธออย่างเห็นใจ “แล้วจะทำยังไงดี ถ้าเธอไม่ยอมอาบน้ำ ก็จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ?”
“ถ้ายังไม่ออกมาอีก พวกเราจะไปตามหัวหน้ากองการผลิต!” หลินซูถูแขนตัวเอง “เสิ่นอันหนิงกลับมาบอกว่าถูกคนในกองการผลิตทำร้าย จะไปร้องเรียนที่คอมมูน เรื่องนี้ต้องแจ้งหัวหน้ากองการผลิตด้วย”
ในสายตาของหลินซู ต่อให้ถูกทำร้ายจริงก็คงไม่ร้ายแรงนัก ไม่แน่ว่าอาจเป็นฝ่ายหาเรื่องใส่ตัวเองด้วยซ้ำ ผู้หญิงตบตีกันเรื่องแย่งผู้ชายมีให้เห็นถมเถ ใครจะบอกได้ว่าใครผิดใครถูก
ถึงปัญญาชนที่ลงชนบทจะควรเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและร่วมกันรับมือคนนอก แต่พูดจากใจแล้ว พวกเธอไม่อยากเข้าข้างเสิ่นอันหนิงเลย