ฮั่วจิ้งชวนก้มหน้าตัดเล็บเท้าให้เธอต่อ ลู่ซีเฉิงหันไปมองกำแพงอีกครั้ง คราวนี้เงาของทั้งคู่ซ้อนทับกันแนบสนิท แยกจากกันไม่ได้
เธอวางมือบนไหล่ชายหนุ่ม ลูบท้ายทอยเขาเบา ๆ “พรุ่งนี้เย็นฉันช่วยตัดผมให้ดีไหม?”
“มะรืนแล้วกัน พรุ่งนี้เป็นคืนแรกที่ต้องออกลาดตระเวน ฉันต้องพาพวกเขาไปด้วย”
ผมของฮั่วจิ้งชวนยาวขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ยังสะอาดสะอ้าน ดูสดชื่น ไม่เหมือนผู้ชายบางคนที่ผมมันเยิ้ม
ปลายนิ้วของลู่ซีเฉิงสางผ่านเส้นผมของเขา “เมื่อก่อนใครตัดผมให้คุณเหรอ?”
“มีคนมาที่หมู่บ้านน่ะ ตอนนั้นก็ให้เขาตัด” ฮั่วจิ้งชวนตอบ
ในยุคนี้มีอาชีพหนึ่งเรียกว่าช่างตัดผม พวกเขาหอบกล่องเครื่องมือเดินทางไปตามหมู่บ้านในหน่วยการผลิตต่าง ๆ เพื่อให้บริการตัดผมแก่ชาวบ้าน
อุปกรณ์ตัดผมเรียบง่ายมาก มีเพียงปัตตาเลี่ยนหนึ่งอัน มีดโกนหนึ่งเล่ม ผ้าคลุมตัดผมหนึ่งผืน และหวีสองเล่ม บางคนพกกระจกมาด้วยหนึ่งบาน ส่วนน้ำร้อนชาวบ้านต้องต้มนำมาเอง โดยทั่วไปช่างจะมาหมู่บ้านทุกครึ่งปี ผู้ชายในหมู่บ้านก็จะไปตัดผม ค่าจ้างจะจ่ายเป็นเงินหรือเป็นธัญพืชก็ได้ นับเป็นคนกลุ่มน้อยในยุคนี้ที่หาเงินด้วยฝีมือตัวเอง
ดวงตาของลู่ซีเฉิงเป็นประกาย “ว้าว ฉันก็ตัดผมเป็น แบบนี้ฉันก็หาเงินได้เหมือนกันใช่ไหม?”
“เธอห้ามไปเด็ดขาด!” ต่อให้ลู่ซีเฉิงจะไปเป็นช่างตัดผม ฮั่วจิ้งชวนก็ไม่มีวันยอม
ต้องอยู่ต่อหน้าผู้ชายตั้งมากมาย งานแบบนี้เป็นสิ่งที่ผู้หญิงอย่างเธอควรทำหรือไง?
“ฉันแค่พูดเล่นน่า เผื่อวันไหนเราสองคนจนแทบตาย ฉันยังตัดผมเลี้ยงคุณได้นี่!” ลู่ซีเฉิงล้อเล่น เธอไม่คิดอยากจับผมผู้ชายคนอื่นสักหน่อย แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว!