บทที่ 105 ทายา
หลังเช็ดแผลด้วยยาไอโอดีนแล้ว ลู่ซีเฉิงก็ใช้สำลีก้านแตะยาขี้ผึ้ง ก่อนค่อย ๆ ทาลงบนบาดแผลของเขาทีละนิด
ก่อนหน้านี้แผลของเธอเล็กมากจนไม่ทันสังเกต แต่ที่จริงยาขี้ผึ้งนี้ตอนทาลงไปใหม่ ๆ จะเจ็บเหมือนถูกแอลกอฮอล์ รู้สึกแสบมาก จากนั้นก็จะคันอย่างรุนแรง ยิ่งแผลลึก ความเจ็บกับความคันก็ยิ่งทรมาน
เท้าของฮั่วจิ้งชวนกระตุกเบา ๆ ลู่ซีเฉิงก้มหน้าลง แล้วเป่าลมเบา ๆ ใส่แผลของเขา
“เฉิงเฉิง อย่าทำแบบนี้เลย สกปรก!” ฮั่วจิ้งชวนตัวสั่น ดวงตาร้อนผ่าว เขามีคุณงามความดีอะไรถึงทำให้เธอดีกับเขาขนาดนี้ “เฉิงเฉิง ฉันไม่เจ็บจริง ๆ อย่าทำแบบนี้เลยนะ เด็กดี!”
ลู่ซีเฉิงทายาขี้ผึ้งหนา ๆ ลงบนแผลทุกแห่ง แล้วทาเพิ่มตรงบริเวณที่ช้ำเขียวอีกเล็กน้อย เธอเหลือบดูในขวด ยังเหลือมากกว่าครึ่ง ใช้ได้พอดี
พอทาเสร็จ เธอก็ใช้ผ้าก๊อซพันแผล ก่อนถอนหายใจออกมายาว ๆ
ขณะนั้นยาขี้ผึ้งซึมเข้าไปในแผลแล้ว ฮั่วจิ้งชวนกำผ้าปูที่นอนแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ลู่ซีเฉิงลุกขึ้นมองเขา “รู้สึกยังไงบ้าง?”
ฮั่วจิ้งชวนส่ายหน้า “ดีมาก!” แค่คันเท่านั้น
ลู่ซีเฉิงเห็นเขาหลับตา เส้นเลือดตรงหน้าผากลามลงมาถึงลำคอปูดขึ้น เขากัดฟันสูดหายใจ เห็นชัดว่าแทบจะทนไม่ไหว
เธอช่วยเช็ดเหงื่อให้ “คันมากใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หายแล้ว”
ลู่ซีเฉิงเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวลง
สัมผัสนุ่มนิ่มแนบลงมา ฮั่วจิ้งชวนเบิกตากว้างทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน