บอกปังจื่อแล้ว ลู่ซีเฉิงก็แทรกตัวออกจากฝูงชน เดินกลับไป ระหว่างทางเธอพบปัญญาชนที่ลงชนบทคนอื่น ๆ ซึ่งกำลังมุ่งหน้ามา
“เฉิงเฉิง ทำไมกลับไปแล้วล่ะ ได้เนื้อหรือยัง?” เจียงลี่ลี่เรียกเธอไว้
“ยังเลย ยังไม่ได้เริ่มเชือดหมู ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย เลยจะกลับไปพักก่อน”
“ได้สิ งั้นพวกเราซื้อมาเผื่อเธอด้วยนะ อยากได้ส่วนไหนล่ะ?”
ลู่ซีเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เอาตับหมูให้ฉันสักชิ้นนะ!”
ตับหมูเหรอ?
ตับหมูมีอะไรอร่อยกัน?
เจียงลี่ลี่อยากถามต่อ แต่ลู่ซีเฉิงเดินไปไกลแล้ว
ลู่ซีเฉิงกลับถึงที่พักปัญญาชน หยิบไฟฉายจากในห้อง แล้วเข้าไปในวิลล่าเพื่อหุงข้าว ส่วนกับข้าวเธอทำไว้ตั้งแต่ตอนบ่ายที่ไม่มีอะไรทำแล้ว
เธอรู้ทางไปบ้านฮั่วจิ้งชวนดี โดยเฉพาะถนนเส้นเล็กสายนั้นอยู่ในที่เปลี่ยว ทั้งยังไม่มีทางแยก จึงไม่มีทางเดินผิด เธอสวมเสื้อคลุม เปิดไฟฉาย แล้วเดินออกจากลานที่พักปัญญาชน คนเกือบทั้งหมู่บ้านพากันไปดูการเชือดหมูและรอแบ่งเนื้อ เสียงโห่ร้องดังมาถึงที่นี่
ฮั่วจิ้งชวนกำลังล้างลูกพลับอยู่ที่ลานหลังบ้าน ตอนนั้นเขาให้คนขุดบ่อน้ำไว้ที่หลังบ้าน จะได้ไม่ต้องลำบากหาบน้ำจากริมแม่น้ำทุกวัน
ลูกพลับบางลูกสุกงอมแล้ว สีเหลืองนวล ส่งกลิ่นหอมหวานชวนกิน ส่วนบางลูกยังเขียว ต้องรออีกสองสามวันถึงจะกินได้ เขาคัดลูกที่สุกแล้วออกมา ตั้งใจจะเอาไปให้เธอตอนค่ำ
เขามองเท้าตัวเอง เลือดหยุดไหลชั่วคราวแล้ว ถ้าไม่แสดงอาการผิดปกติ เธอก็คงไม่ทันสังเกต