ฮั่วจิ้งชวนยื่นกุญแจให้เธอ «ติดตั้งกลอนประตูให้แล้วนะ ใส่กุญแจไว้กับตัวสักสองดอก ที่เหลือเก็บให้ดี»
ลู่ซีเฉิงรับกุญแจมาแล้วโยนใส่กระเป๋า «เมื่อเช้าคุณเข้าอำเภอมาเหรอ?»
«อืม หน้าต่างต้องรออีกสองสามวันถึงจะซ่อมได้» ในอำเภอมีโรงงานกระจกอยู่แห่งเดียว วัสดุพวกนี้ผลิตตามแผนและจัดส่งให้หน่วยงานของรัฐก่อน โชคดีที่เขาต้องการไม่มากนัก อาศัยเส้นสายอยู่บ้าง อีกฝ่ายถึงได้แบ่งของไว้ให้ ต้องรออีกสองสามวันค่อยไปรับ
«ได้เลย คุณไปทำธุระเถอะ เมื่อเช้าปังจื่อช่วยฉันแกะข้าวโพดตั้งหกเข่งแน่ะ»
«งั้นตอนบ่ายพักอยู่แถวนี้นะ พอเลิกงานแล้วฉันจะมาหา»
ลู่ซีเฉิงยิ้มตาหยีแล้วโบกมือ «ไม่ต้องหรอก ฉันจำทางได้แล้ว กลับเองได้» เดินไปกลับวันละสองรอบ ถนนในชนบทก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร เธอเดินเองได้อยู่แล้ว
ฮั่วจิ้งชวนไม่พูดอะไรต่อ เพียงกำชับเธอสองสามคำว่าอย่าเข้าใกล้ริมแม่น้ำเกินไป แล้วก็จากไป
……
ยามเย็น ลู่ซีเฉิงดูเวลา เก็บกระติกน้ำ กระเป๋า และกล่องข้าวของตัวเอง พอเดินออกจากไร่ข้าวโพดมาได้ไม่ไกล ก็เห็นชายหนุ่มก้าวยาว ๆ เข้ามาหา เธอวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา «ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องมารับ»
บนบ่าของชายหนุ่มยังหาบตะกร้าสองใบที่เต็มไปด้วยข้าวโพด «ไม่เป็นไร พอดีฉันอยู่แถวนี้ กลับกันเถอะ เธอเดินนำไปก่อน»
ลู่ซีเฉิงรับคำแล้วเดินแซงหน้าเขาไป ทันทีที่เดินสวนกัน เธอก็ได้กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ปนกลิ่นต้นไม้ใบหญ้าจากตัวเขาอีกครั้ง
ฮั่วจิ้งชวนเดินตามหลังเธอห่าง ๆ อย่างไม่รีบร้อน ลู่ซีเฉิงสงสัยจึงหันกลับไปมอง ทำไมเขาถึงอยู่ห่างจากเธอขนาดนั้น ทั้งคู่เว้นระยะกันกว่าสิบเมตร คุยกันยังลำบาก แต่เวลานี้คนที่เลิกงานเดินกลับบ้านเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ มีคนทักเธอไม่ขาดสาย ลู่ซีเฉิงจึงไม่สะดวกหยุดรอเขา พอถึงหมู่บ้าน ฮั่วจิ้งชวนก็ไปที่โกดังของกองการผลิต ส่วนลู่ซีเฉิงเจอหลินหยวนกับคนอื่น ๆ จึงกลับที่พักปัญญาชนด้วยกัน