“งั้นพวกเราแลกกับคนในกองการผลิตไม่ได้เหรอ?” ตอนนี้เรียกว่าซื้อขายไม่ได้ ต้องเรียกว่าแลกเปลี่ยนเท่านั้น
“ได้ก็ได้ แต่บ้านส่วนใหญ่ยังมีของไม่พอใช้เลย ไม่แน่ว่าจะมีเหลือมาแลกกับพวกเรา” ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น อากาศหนาวจนคนแข็งตายได้ “ช่างเถอะ อีกสักพักเราไปอำเภอกัน ฉันจะโทรกลับบ้าน ดูว่าพวกเขาจะส่งผ้าห่มมาให้ฉันอีกผืนได้ไหม ที่นอนที่ใช้อยู่ตอนนี้ก็เอามาห่มแทนผ้าห่มได้เหมือนกัน” คนชนบทเขาพูดกันอย่างนั้น มีแต่สาวเมืองอย่างพวกเธอนี่แหละที่พิถีพิถัน สำหรับคนที่นี่ บ้านไหน ๆ ก็ปูนอนด้วยฟางทั้งนั้น จะต้องใช้ที่นอนกับผ้าห่มไปทำไม
ลู่ซีเฉิงช่วยเธอปูที่นอนจนเสร็จ ก่อนจะไปกินข้าวที่ลานหน้าเรือน พวกพี่สาวหลายคนหลบไปกระซิบกระซาบกันตรงมุมห้อง พอทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินว่า “พวกเธอสังเกตไหม ช่วงสองวันนี้น้ำในโอ่งของเราเต็มตลอดเลยนะ?”
“ไม่ใช่พวกเราตักมาเองเหรอ?” เจียงลี่ลี่ถาม ปกติพวกปัญญาชนหญิงก็ไปตักน้ำเหมือนกัน งานที่ปัญญาชนชายทำ พวกเธอก็ทำได้
“ไม่ใช่สิ วันนี้ถึงตาฉันกับหลิงหลิงทำกับข้าว พอตื่นมาก็เห็นน้ำเต็มโอ่งแล้ว เมื่อวานฉันจำได้ว่าเหลืออยู่ก้นโอ่งนิดเดียว” เฉินฮุ่ยหมิ่นพูด ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครไปตักน้ำ ถ้าอย่างนั้นก็...
“พวกเขาเหรอ? งั้นเราต้องตอบแทนไหม!”
“ดูกันไปก่อนเถอะ ข้าวที่พวกเขาติดเราไว้ยังไม่คืนเลย แค่ตักน้ำมาหน่อยจะเป็นไรไป!” หลินซูคิดว่าพวกเธอใช้น้ำของปัญญาชนชายไม่กี่ถังโดยไม่ต้องรู้สึกผิด เมื่อก่อนพวกเธอตามใจพวกเขามากเกินไปเอง