อากาศภายในห้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ผสานกับกลิ่นหอมหวานของหญิงสาวจนคลุ้งปะปนกัน
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าเมื่อเป็นห่วงก็ย่อมว้าวุ่น ฮั่วจิ้งชวนไม่ใช่คนโง่ ทั้งสองคบหากันมานานขนาดนี้ แม้จะพูดไม่ได้ว่าหญิงสาวเปิดเผยทุกอย่างกับเขาอย่างหมดเปลือก แต่ก็สนิทสนมกันมาก บาดแผลตรงไหนที่ไม่ใช่จุดนั้น เธอไม่มีทางปิดบังเขา มีเพียงตรงนั้นเท่านั้น...
ผิวสีแทนของฮั่วจิ้งชวนพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที ลามไปถึงหูและลำคอ เมื่อครู่เขายังตื๊อขอดูอยู่เลย ไม่แปลกที่เธอจะตีเขา!
“ที่คุณพูดถึงเมื่อกี้ว่าเป็นประจำเดือน ก็คือสิ่งนี้เหรอ?” ฮั่วจิ้งชวนถามอย่างกระอักกระอ่วน
“อืม” ลู่ซีเฉิงหน้าแดงก่ำเช่นกัน “ปกติจะมีเดือนละครั้ง ก็เลยเรียกว่าประจำเดือนหรือรอบเดือน”
“แล้วก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่เคยมา?” ฮั่วจิ้งชวนขมวดคิ้วแน่น ต้องเป็นทุกเดือน แถมยังเสียเลือดแบบนี้ทุกเดือนด้วยเหรอ?
ร่างกายเธอบอบบางขนาดนี้ จะทนไหวได้ยังไง!
“ฉันยังเด็กอยู่นี่นา!” ลู่ซีเฉิงซุกหน้าเข้ากับอกเขาอีกครั้ง “ต่อไปคงจะมาตามปกติเอง” นี่เป็นลางสังหรณ์ของเธอ เหมือนตอนที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ร่างกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลงจนคล้ายกับช่วงวัยสาวในชาติก่อนของเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ
“เจ็บมากไหม?” ฮั่วจิ้งชวนกอดเธอไว้ พอนึกถึงที่เธอบอกเมื่อครู่ว่าไม่สบาย หัวใจเขาก็พลันบีบรัด
“ท้องจะอืด ๆ ขาก็เมื่อย เท้าก็เมื่อย มือก็ไม่มีแรง” ลู่ซีเฉิงสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในเสื้อเขาเพื่อให้ความอบอุ่น ไอร้อนจากร่างกายชายหนุ่มอบอุ่นกว่านอนบนเตียงเตาเสียอีก “แถมเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวด้วย กอดฉันแน่น ๆ นะ!”