ฮั่วจิ้งชวนกลับถึงบ้านก็เริ่มต้มโจ๊กพุทราแดง ถั่วแดง และลำไย เขาจำได้ว่าตอนที่เท้าบาดเจ็บ ลู่ซีเฉิงเคยต้มให้กิน บอกว่าช่วยบำรุงเลือด วัตถุดิบที่เหลือจากครั้งนั้นยังเก็บไว้ที่นี่ เขาจึงตุ๋นไข่ที่เธอชอบด้วย
ระหว่างรอน้ำเดือด เขาก็ซักเสื้อผ้าที่เอากลับมาด้วยไปพลาง คราบเลือดซักออกยาก เขานั่งยอง ๆ ขัดอย่างละเอียด นึกถึงว่าเป็นเลือดของสาวน้อยแล้วก็ไม่รู้สึกรังเกียจเลย มีเพียงความสงสารและเอ็นดูเท่านั้น
ยังเช้าอยู่มาก ฮั่วจิ้งชวนหยิบเนื้อหมูป่าแช่แข็งสองชิ้นจากหีบไม้หลังบ้านแล้วรีบออกไป ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเขาก็กลับมา ตักอาหารเช้าในหม้อใส่กล่องเก็บความร้อนของลู่ซีเฉิง วางลงในตะกร้าสะพาย ก่อนสะพายขึ้นหลังแล้วมุ่งหน้าไปที่พักปัญญาชน
ลู่ซีเฉิงงีบต่ออีกหน่อย พอตื่นขึ้นมาก็ได้กลิ่นหอมหวาน เธอยิ้มออกมา “ทำอะไรอร่อย ๆ เหรอ?”
“โจ๊ก” ฮั่วจิ้งชวนพยุงเธอให้ลุกนั่ง คลุมผ้าขนสัตว์ผืนหนึ่งบนผ้าห่มของเธอ แล้วยกอ่างล้างหน้ามาให้ ก่อนส่งยาสีฟันกับแปรงสีฟันให้ ท่าทางราวกับลู่ซีเฉิงเป็นคนไร้เรี่ยวแรง
“ฉันลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันเองได้นะ” ลู่ซีเฉิงพยายามเกลี้ยกล่อมเขา แต่พอฮั่วจิ้งชวนดื้อขึ้นมา พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เขายืนกรานตามความคิดตัวเอง “ไม่แปรงเหรอ? งั้นฉันช่วยแปรงให้ไหม?”
ลู่ซีเฉิงแปรงฟันอยู่บนเตียงเตา จากนั้นชายหนุ่มก็ประคองศีรษะเธอไว้แล้วเช็ดหน้าให้ ก่อนจะทาครีมบำรุงผิวให้ด้วยตัวเอง
ลู่ซีเฉิงคิดว่าเขาเหมือนคุณย่ากับคุณยายของเธอ สมัยเด็ก ๆ ผู้เฒ่าทั้งสองก็ดูแลเธอแบบนี้