ตอนเล่นก็สนุกดี แต่หนาวเกินไปจริง ๆ ชาวบ้านยากจนจนไม่กล้าป่วย มีเพียงวันสำคัญอย่างช่วงปีใหม่เท่านั้นที่อนุญาตให้พวกเขามาเล่นบนลานน้ำแข็งได้
“ก็ได้” ลู่ซีเฉิงแลบลิ้น เธอยังไม่รู้จักความลำบากของชีวิตดีพอ “ตอนเด็ก ๆ คุณเคยเล่นไหม?”
ฮั่วจิ้งชวนจับพนักเก้าอี้ของเธอไว้ คอยบังลมให้ เขาเติบโตมาในภูเขาตั้งแต่เล็ก อากาศบนเขาหนาวกว่าด้านล่างเสียอีก เขาเล่นสเกตเป็น ทั้งยังเล่นสกีได้ด้วย เพียงแต่ไม่ได้เล่นเพื่อความสนุก บางครั้งก็เพื่อหลบหนีการจู่โจมของสัตว์ร้าย บางครั้งก็เพื่อจับเหยื่อ ทั้งหมดล้วนเป็นไปเพื่อเอาชีวิตรอด
“เคยสิ” ฮั่วจิ้งชวนยิ้ม “พวกเขาเล่นสู้ฉันไม่ได้สักคน”
ลู่ซีเฉิงจับมือเขาไว้ เขาไม่ได้สวมถุงมือ มือจึงแดงก่ำเพราะความหนาว เธอยกมือเขามาใกล้ริมฝีปาก เป่าลมอุ่นใส่ แล้วถูมือให้ ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา “ต่อไปฉันจะเล่นกับคุณเอง!”
ฮั่วจิ้งชวนบีบจมูกเธอเบา ๆ “เธออยากเล่นเองมากกว่าละมั้ง!”
ระหว่างพูดคุย ทั้งสองก็มาถึงหน้าประตูที่พักปัญญาชน ลานบ้านกวาดหิมะจนสะอาดแล้ว ไม่เหมาะจะไถลเล่นต่อ ฮั่วจิ้งชวนจึงปลดเชือก แกะสาวน้อยออกจากเก้าอี้
“งั้นบอกมาก่อนสิว่าพรุ่งนี้จะพาฉันออกมาไหม!” เธอลุกขึ้นยืน จับมือเขาเขย่าไปมา ท่าทางเหมือนถ้าเขาไม่ยอม เธอก็จะเขย่าไปจนฟ้าดินสลาย
ฮั่วจิ้งชวนจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของเธอให้เรียบร้อย ก่อนหัวเราะเสียงเบา “จะพาเธอออกมาเล่นก็ได้ แต่เธอต้องตอบคำถามฉันข้อหนึ่งก่อน”
“คำถามอะไรเหรอ?”
ฮั่วจิ้งชวนโน้มตัวเข้าใกล้ มองดวงตาสุกใสสะอาดของเธอ มือที่จับกันอยู่พลิกมากุมมือเธอไว้ ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เธอชอบใครที่สุด?”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของลู่ซีเฉิง ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงถามเรื่องนี้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้นิ้วเกาเบา ๆ บนฝ่ามือ “ชอบที่สุดเหรอ? ต้องนับดูก่อน”
ยังต้องนับอีกเหรอ?
สีหน้าของฮั่วจิ้งชวนเคร่งขรึมขึ้น ขณะฟังเธอไล่พูดทีละคน “คนที่ฉันชอบที่สุดก็มีคุณย่า คุณปู่ ยาย ตา พ่อ แม่ น้องชาย แล้วยังมีพ่อใหม่แม่ใหม่ คุณปู่คุณย่าใหม่อีก...” นับอยู่ตั้งนานก็ยังไม่ถึงคิวเขา