ฮั่วจิ้งชวนเข้ามาในบ้าน จุดตะเกียงน้ำมันก๊าด ก่อนหยิบปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนังขึ้นมาดู วันที่ตรงกับที่เขาจำได้พอดี นับจากครั้งก่อนที่เธอมีประจำเดือนก็เกือบหนึ่งเดือนแล้ว
เขาต้มน้ำ อาบน้ำชำระฝุ่นกับกลิ่นเหงื่อที่ติดตัวมาทั้งวัน
มื้อเย็นยังไม่ได้กิน ท้องร้องจ๊อก ๆ ด้วยความหิว ฮั่วจิ้งชวนกินหมั่นโถวที่เย็นชืดไปแล้วสองลูก หมู่บ้านค่อย ๆ เงียบลง ผู้คนที่เหน็ดเหนื่อยจากงานมาทั้งวันต่างพากันเข้านอน
ฮั่วจิ้งชวนหิ้วของที่ซื้อจากในอำเภอ เคลื่อนตัวไปตามทางเปลี่ยวอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี
เมื่อมาถึงข้างบ้านของลู่ซีเฉิง เขาก้มลงมองช่องเตาในครัวเล็ก ๆ ไร้แสงไฟ ไม่มีถ่านแดงแม้แต่น้อย ดูท่าเธอจะไม่อยู่จริง ๆ
ฮั่วจิ้งชวนเดินไปถึงหน้าครัวใหญ่ในลานด้านหน้าอีกครั้ง พิงโอ่งน้ำยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมาที่หน้าประตูห้องของลู่ซีเฉิง ตั้งใจจะไขกุญแจ
แต่พอล้วงกุญแจออกมา เขาก็รู้สึกผิดปกติ ประตูล็อกจากด้านใน หรือว่าในห้องมีคนอยู่?
ความยินดีพลันเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฮั่วจิ้งชวนขยับกลไกเล็ก ๆ ที่ติดตั้งไว้อย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องมีแสงสีขาว เป็นแสงจากหลอดแอลอีดี หลอดไฟมีขนาดเล็กแต่สว่างมาก ลู่ซีเฉิงวางไฟดวงเล็กขนาดเท่าแปรงสีฟันไว้บนโต๊ะ หันไปทางประตูพอดี
แสงไฟสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฮั่วจิ้งชวนหรี่ตาลง ก่อนหันไปปิดประตู
บนเตียงเตามีเนินนูนเล็ก ๆ ฮั่วจิ้งชวนเดินเข้าไปใกล้ แล้วก็หลุดหัวเราะขึ้นมา
สาวน้อยนอนขดตัวเหมือนเส้นหมี่พันกัน ผ้าห่มม้วนพันอยู่บนตัวอย่างยุ่งเหยิง ขาข้างหนึ่งถูกห่อไว้แน่น ส่วนอีกข้างห้อยลงมาจากเตียงเตา ปลายขากางเกงร่นขึ้นไปถึงหัวเข่า เผยให้เห็นน่องขาวผ่องกับเท้าเล็ก ๆ ขาวนวล
ฮั่วจิ้งชวนย่อตัวลง กุมเท้าเล็ก ๆ ข้างนั้นไว้ ทั้งนุ่มทั้งเย็น เขาสอดขาและเท้าของเธอเข้าไปในอ้อมอกเพื่อให้ความอบอุ่น จากนั้นก็นั่งยอง ๆ มองหญิงสาวที่กำลังหลับสนิท
นี่คือใบหน้าที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืน เป็นห่วงผูกพันลึกที่สุดในใจ
สายตาของเขาราวกับสัมผัสได้ ลู่ซีเฉิงแม้จะอยู่ในห้วงนิทราก็ยังรู้สึกได้ เธอยกมือโบกไปมา “ยุงบ้า ไปให้พ้น!”