ลู่ซีเฉิงโอบคอฮั่วจิ้งชวนขึ้นมาอย่างฉับพลัน แล้วกัดใบหูเขาทีหนึ่ง ก่อนจะขบย้ำแรง ๆ อีกสองครั้ง “ฉันเตือนคุณไว้ก่อนนะ ต่อไปห้ามคิดจะให้ฉันคลอดลูกสาวเด็ดขาด!”
พระเอกในนิยายหลายเรื่องมักรักลูกสาวเป็นพิเศษ ถึงขั้นวางตัวเป็นทาสลูกสาว เพราะลูกสาวเป็นเสื้อผ้าบุนวมผืนเล็กของพ่อ อีกทั้งยังมีคำกล่าวว่าลูกสาวคือคนรักของพ่อในชาติที่แล้ว
ถ้าลูกสาวเป็นคนรักตัวน้อย แล้วแม่เป็นอะไรล่ะ? มือที่สามหรือไง?
ลู่ซีเฉิงไม่ชอบคำพูดแบบนี้ พอนึกถึงอนาคตที่เขาจะรักเด็กผู้หญิงอีกคนมากกว่าเธอ ต่อให้เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของเธอเอง ลู่ซีเฉิงก็อดหึงหวงไม่ได้
เธอนี่ช่างเอาแต่ใจจริง ๆ!
ลู่ซีเฉิงไม่ได้ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ถ้าปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติแล้วมีลูกสาว เธอก็จะรักและเอ็นดู แต่ถ้าเขาตั้งใจอยากได้ลูกสาวอย่างเดียว เธอคงเสียใจ
ฮั่วจิ้งชวนตามความคิดของลู่ซีเฉิงไม่ทัน เมื่อครู่ยังพูดถึงเรื่องของสองคนนั้นอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงวกมาเรื่องมีลูกสาวได้ล่ะ?
เขาอ้าปาก กัดใบหูน้อย ๆ ของเธอตอบบ้าง ลู่ซีเฉิงจั๊กจี้จนหดคอ ดวงตาหงส์แววหวานปนงอน มืออ่อนนุ่มวางพาดบนไหล่เขา ลมหายใจที่รินรดออกมาหอมหวานกลิ่นมิ้นต์
ยาสีฟันที่เธอใช้แปรงฟันตอนกลางคืนเป็นกลิ่นมิ้นต์
“มีลูกแล้ว คุณก็ยังเป็นเบบี๋ของผมอยู่ดี!” ฮั่วจิ้งชวนพูด เขาจะรักลูกของพวกเขา เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ คอยดูแลและอบรมสั่งสอน ไม่ว่าลูกจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ก็เพียงเพราะเป็นลูกของเขากับเธอ
ไม่ว่าลูกชายหรือลูกสาว ก็ไม่มีใครสำคัญในใจเขาเท่าเธอ
พวกเขาจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง ส่วนเขากับเฉิงเฉิงต่างหากที่จะเป็นคู่ชีวิตที่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า