หวงเครารู้สึกเสียดายที่ฟันดาบพลาดไป จึงคิดจะฟันซ้ำอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับคลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาเหวี่ยงแขนทั้งสองข้าง ก่อนชกเข้าใส่
หวงเคราหลบไม่พ้น ในช่วงคับขันเขาพลิกตัวกลิ้งไปกับพื้น ฮั่วจิ้งชวนฉวยโอกาสเหยียบมือที่กำดาบของเขาไว้ แล้วหมัดหนัก ๆ ก็ซัดลงบนร่าง
“อ๊ากกก!” หวงเครากรีดร้องอย่างเจ็บปวด ไอ้หมอนี่กินอะไรถึงโตมา ทำไมหมัดถึงแข็งขนาดนี้?
ฮั่วจิ้งชวนออกหมัดอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า ทิ้งภาพติดตาเป็นเงาพร่า เสียงหมัดแหวกอากาศดังฟึ่บ ๆ พร้อมกระแสลมแรงเป็นระลอก ทำให้ผู้พบเห็นขวัญหนีดีฝ่อ
เขารู้ดีว่าตัวเองออกแรงได้มากแค่ไหน จึงไม่เล็งไปที่จุดตาย แต่ชกใส่บริเวณไหล่ แขน ใบหน้า และส่วนอื่น ๆ ที่ไม่ถึงตาย
หวงเครารู้สึกราวกับถูกค้อนเหล็กทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่ตายเสียที เขาโมโหขึ้นมา จึงงอเข่าโจมตีใส่หว่างขาของอีกฝ่าย
ฮั่วจิ้งชวนก้าวฉากหลบการโจมตี หวงเคราฉวยจังหวะกระโดดขึ้นมา แต่ดาบถูกแย่งไปแล้ว แขนทั้งสองข้างแทบขยับไม่ได้ เขาจึงเซถอยหลัง ฮั่วจิ้งชวนยัดปุยนุ่นที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อกลับเข้าไป ก่อนจะกระโดดเตะ หวงเคราลอยละลิ่วไปชนต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังทีละต้น เสียง “กร๊อบ ๆ” ดังขึ้นตามด้วยต้นไม้หักโค่น
ร่างท่อนบนของหวงเคราห้อยอยู่บนต้นไม้ เขาจ้องชายหนุ่มใต้ต้นไม้ในความมืดที่ดูราวกับผีร้าย ให้ตายเถอะ วันนี้เขาคงได้พลิกคว่ำในร่องน้ำตื้น ๆ จริง ๆ