วันนั้นไม่ได้มีแค่ลู่ซีเฉิงคนเดียวที่ทำงานอยู่ในไร่ข้าวโพดของเธอ พอไปถึงก็เห็นผู้หญิงสี่ห้าคนมาทำงานกันแต่เช้าแล้ว ในจำนวนนั้นมีสองคนที่เธอรู้จัก
“พี่สะใภ้สาม พี่สะใภ้สี่ ทำไมพวกพี่ถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”
หวังกุ้ยจือกับโจวเสี่ยวหงหันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มตอบ “ปัญญาชนลู่ มาอยู่ที่นี่เองเหรอ ฝั่งโน้นพวกเราเก็บกันเสร็จหมดแล้ว ทางหน่วยผลิตเลยให้มาช่วยเก็บแปลงที่อยู่ตามซอกตามมุมพวกนี้” ไม่อย่างนั้นถ้าหวังพึ่งปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่พวกนั้น พอเข้าหน้าหนาวแล้ว ข้าวโพดก็คงยังเก็บไม่หมดแน่!
ลู่ซีเฉิงพยักหน้า หามุมวางตะกร้าให้เรียบร้อยแล้วจึงหักข้าวโพดของตัวเองไป ผู้หญิงคนอื่น ๆ ทำงานไปพลางแอบมองเธอไปพลาง ทั้งยังคุยกับหวังกุ้ยจือและโจวเสี่ยวหงซึ่งเป็นพี่สะใภ้ของกันและกัน “กุ้ยจือ นี่ใช่เด็กสาวจากในเมืองที่ผู้เฒ่าบ้านพวกเธอพูดถึงหรือเปล่า?”
“บ้านเด็กคนนี้คงมีฐานะดีไม่น้อยสินะ!” หวังกุ้ยจือกับคนอื่น ๆ ไม่กล้าพูดอะไรส่งเดช จึงตอบส่ง ๆ ไปสองสามคำ แต่ผู้หญิงคนหนึ่งกลับพูดเสียงดังว่า “กุ้ยจือ ผู้เฒ่าบ้านเธอสนิทกับครอบครัวนั้นไหม ให้เขาไปคุยกับคนบ้านนั้นหน่อยสิ เลี้ยงเด็กผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้หรอก ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนทำงานเป็น แล้วโตไปแต่งงานก็ไม่มีใครเอาหรอก!”
ดูสิ ทำงานทั้งทีใส่เสื้อสีขาว ไม่มีรอยปะสักชิ้น รองเท้าก็สีขาว ขัดจนสะอาดเอี่ยม พอมองรองเท้าฟางบนเท้าตัวเอง แล้วมองเสื้อผ้าที่ปะต่อจากเศษผ้า เด็กผู้หญิงเหมือนกัน เป็นตัวกินเงินเหมือนกัน แล้วทำไมปัญญาชนจากในเมืองถึงได้ต่างจากเธอด้วย
ผู้หญิงคนนี้ถูกบ้านหนึ่งในหมู่บ้านที่หาสะใภ้ไม่ได้ ใช้ธัญพืช 50 ชั่งไปแลกมาจากหน่วยผลิตอื่น แม้แต่งเข้ามาในหน่วยผลิตเฉียนจิ้นแล้ว แต่ในใจก็ยังคิดถึงบ้านเดิม ที่บ้านเดิมยังมีน้องชายอีกสามคน! ปกติมีของกินอะไรในบ้านก็ส่งกลับไปให้ทางนั้น คนในหน่วยผลิตหลายคนจึงไม่ชอบเธอ