ตอนเที่ยง ฮั่วจิ้งชวนเอาเสื้อผ้าเก่าของเขามาให้สองสามชิ้น ลู่ซีเฉิงหยิบขึ้นมาดู บนเสื้อมีรูโหว่หลายรู บางรูใหญ่กว่ามือเธอเสียอีก
“เสื้อขาดขนาดนี้ยังใส่ได้เหรอคะ?” เสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งแขนเสื้อหลุดหายไปหมดแล้ว กลายเป็นเสื้อกล้ามไปเสียอย่างนั้น
“อืม ใส่ตอนทำงานช่วงหน้าร้อน” ฮั่วจิ้งชวนไม่ชอบถอดเสื้อทำงานเหมือนผู้ชายบางคนในกองการผลิต แต่ก็ร้อนจริง ๆ เสื้อขาดพวกนี้จึงเหมาะจะใส่พอดี
“ฉันขอเอาไปใช้ก่อนนะคะ ปีหน้าจะทำตัวใหม่ให้” ลู่ซีเฉิงยิ้มตาหยี เธอยกเสื้อขึ้นดม แม้จะขาดรุ่งริ่งจนดูไม่ได้ แต่ซักได้สะอาดทีเดียว
ตอนบ่ายฮั่วจิ้งชวนต้องออกไปข้างนอก ลู่ซีเฉิงจึงหยิบขิงออกมาให้เขา ในตู้เย็นของเธอมีทั้งขิงแก่และขิงอ่อน ถ้าจะต้มเป็นน้ำขิง ขิงแก่ได้ผลดีกว่า แต่ขิงแก่เอาไว้ใช้ปรุงอาหาร เธอจึงซื้อมาไม่มาก มีแค่ 4 หัว
“หลังจากคุณพูดเมื่อวาน ฉันเอาออกมาให้ 4 หัว วันนี้ก็มีอีก 4 หัว พอไหมคะ?”
ฮั่วจิ้งชวนใช้ผ้าขี้ริ้วห่อขิงแล้ววางลงในตะกร้าสาน “เอาไปใช้ก่อน ถ้าไม่พอฉันจะบอกให้ไปหาเพิ่ม!” เขาล้วงเงินห้าสิบสตางค์ออกจากกระเป๋า “ให้เธอ ค่าขิง!”
ขิงที่ร้านขายของชำราคาประมาณจินละ 3 เฟิน เขาบอกว่าจะคิดราคากับกองการผลิตแพงกว่านั้นนิดหน่อย ขิงตรงนี้มีสิบกว่าจิน เงินห้าสิบสตางค์จึงกำลังพอดี
ลู่ซีเฉิงรับเงินมาอย่างดีใจ ลูบคลำอยู่สองทีแล้วเก็บใส่กระเป๋าสตางค์ใบเล็กของตัวเอง จากนั้นก็หยิบธนบัตรสิบหยวนใบหนึ่งส่งให้ชายหนุ่ม “ค่าตอบแทนความเหนื่อยของคุณค่ะ!”