ฮั่วจิ้งชวนก้มลงเช็ดฝุ่นที่เปื้อนถุงเท้าของลู่ซีเฉิง ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาแนบไว้ในอ้อมอก คางของเขาเกยอยู่บนหน้าผากเธอ สูดกลิ่นหอมน้ำนมหวาน ๆ จากตัวเธอ
ลู่ซีเฉิงปล่อยให้เขาอุ้มอย่างว่าง่าย มือเล่นกระดุมเสื้อที่อกเขา พลางฟังเสียงหัวใจเต้นแรง ตั้งแต่คืนนั้นที่ถูกอุ้ม เธอก็เหมือนกลายเป็นเด็กน้อยไปเสียแล้ว ขาแทบจะพิการอยู่รอมร่อ ฮึ ถ้าขาเธอใช้การไม่ได้ขึ้นมา เธอจะกัดเขาให้ตายเลย!
เธอเตะเขาเบา ๆ สองที ฮั่วจิ้งชวนคว้าเท้าเล็ก ๆ ที่ซุกซนของเธอไว้แล้วนวดคลึง ยัยตัวเล็กนี่รู้ไหมว่าตัวเองเตะตรงไหนน่ะ!
“ยัยตัวแสบ!”
ลู่ซีเฉิงจั๊กจี้ง่ายมาก เธอฟุบอยู่บนตัวเขา หัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ จั๊กจี้จัง ปล่อยฉันนะ ฉันไม่เตะคุณแล้วก็ได้!”
“ยังจะซนอีกไหม?”
“คิก ๆ ๆ ไม่ซนแล้ว!” เธอเอาใจด้วยการถูไถคอเขา อ้อนวอนขอให้ยกโทษให้ “ทำไมคุณชอบอุ้มฉันจังเลย?”
ลู่ซีเฉิงไม่เคยขาดความรัก เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีให้ ความรักแบบนี้ไม่เหมือนกับความรักจากครอบครัว ความรักจากครอบครัวทำให้เธออบอุ่นใจ ส่วนความรักของเขา…หวานฉ่ำ แถมยังเปรี้ยวนิด ๆ ด้วย!
ฮั่วจิ้งชวนตบหลังเธอเบา ๆ ช่วยให้เธอหายใจคล่อง เพราะเมื่อได้กอดเธอไว้ในอ้อมแขน หัวใจของเขาถึงจะเต็มสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นก็จะรู้สึกว่างเปล่า ราวกับขาดอะไรไปชิ้นหนึ่ง
“ชอบให้ฉันอุ้มไหม?”
ลู่ซีเฉิงขบฟัน ก่อนจะกัดผิวตรงลำคอเขาไปคำหนึ่ง ถ้าเป็นคนที่เธอไม่ชอบ ลองมาแตะตัวเธอดูสิ “เจ้าทึ่ม”
ลมหายใจของฮั่วจิ้งชวนพลันหนักหน่วงขึ้น เขาประคองใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของเธอไว้ กัดฟันพูด “เธอเป็นหมาหรือไง?” ชอบกัดคนจริง ๆ!