ลู่ซีเฉิงฉลาดเป็นกรด รีบหันหลังวิ่งหนีออกไปทันที แต่ขาสั้น ๆ ของเธอวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกจับไว้ ถูกบังคับให้ดื่มน้ำไปหลายอึกถึงจะปล่อย
ฮั่วจิ้งชวนเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เธอ “ชอบกินขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ลู่ซีเฉิงลูบท้อง น้ำเสียงโอเวอร์ “ช่วยเจริญอาหารสุด ๆ ตอนนี้ฉันหิวจนกินวัวได้ทั้งตัวเลย!”
ฮั่วจิ้งชวนโอบเอวบางของเธอไว้ “ได้ ฉันจะรอดู”
……
ลู่ซีเฉิงจ้องชามข้าวใบใหญ่ตรงหน้าที่พูนจนล้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่แน่ใจนะว่าให้เธอกิน?
ฮั่วจิ้งชวนยื่นตะเกียบกับช้อนให้เธอ หางตายกขึ้น “ทำไมไม่กินล่ะ ไหนว่าเมื่อกี้กินวัวได้ทั้งตัวไง!”
กินก็กิน! ลู่ซีเฉิงคว้าช้อน ตักข้าวคำโตอย่างขุ่นเคือง ตั้งท่าจะยัดเข้าปาก แต่กลับมีมือใหญ่ขวางไว้ “ล้อเล่นน่ะ นี่ต่างหากของเธอ” เขายื่นชามใบเล็กกับช้อนคันเล็กให้เธออีกชุด
ฮึ! ลู่ซีเฉิงยกมุมปาก “ช้อนคันเล็กนี่ไปเอามาจากไหน?”
“ตั้งใจซื้อมา ยังมีชามใบเล็กด้วย ชอบไหม?” ซื้อมาเมื่อเช้า ตอนเที่ยงก็ได้ใช้แล้ว
“อื้ม ชอบ!” เธอตักไข่ตุ๋นราดข้าวกินไปหลายคำ
ฮั่วจิ้งชวนคีบหมูสามชั้นตุ๋นใส่ชามเธอ ลู่ซีเฉิงขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ “ฉันไม่กินมัน ๆ หรอก”
ฮั่วจิ้งชวนกัดส่วนมันออก แล้วคืนส่วนเนื้อให้เธอ “เธอยังกินขาหมูเลยไม่ใช่เหรอ ขาหมูไม่ใช่เนื้อมันหรือไง?”
ลู่ซีเฉิงกินเนื้อส่วนไม่มัน เคี้ยวช้า ๆ “เนื้อขาหมูจะนับเป็นเนื้อได้ยังไง นั่นมันคอลลาเจนต่างหาก!”
“คอลลาเจนคืออะไร?” เขาไม่เคยได้ยิน