ฮั่วจิ้งชวนพยักหน้าช้า ๆ
เรื่องนี้ลู่ซีเฉิงเป็นคนเตือนเขาโดยไม่ตั้งใจ ตอนทั้งคู่คุยกันว่าปีหน้าจะทำอะไร ฮั่วจิ้งชวนบอกว่าจะปลูกผักที่เธอชอบกินเพิ่มอีกหลายชนิดในแปลงส่วนตัวของเขา
“ดีเลย ถ้ากินไม่หมด ฉันจะตากเป็นผักแห้ง พอถึงหน้าหนาวเราก็จะได้มีผักกินเพิ่มอีกหลายอย่าง”
“ผักแห้งเหรอ?”
“อืม คุณไม่เคยกินเหรอ? ผักหลายชนิดเอามาตากแห้งได้นะ รสชาติไม่ต่างจากผักสดเลย คนในหมู่บ้านก็น่าจะทำเป็นกันหมดไม่ใช่เหรอ!”
“ไม่เคยกิน” ฮั่วจิ้งชวนส่ายหน้าตามตรง เมื่อก่อนเขาตัวคนเดียว กินอิ่มคนเดียวก็พอ ส่วนใหญ่แค่ต้มอาหารให้สุกเท่านั้น วิชาทำอาหารไม่กี่อย่างที่มี คุณย่าฟู่เป็นคนสอนให้
คนในหมู่บ้านอาจจะทำเป็น แต่คนที่ทำมีน้อย ที่ดินของส่วนรวมล้วนใช้ปลูกธัญพืช ส่วนแปลงส่วนตัวเล็ก ๆ ของแต่ละบ้านก็ปลูกมันเทศ มันฝรั่ง หรือไม่ก็ผักกาดขาวกับหัวไชเท้า ชนิดของผักมีน้อยเหลือเกิน
เมื่อครู่หวังหม่านถุนถามว่าจะปลูกอะไรในที่รกร้าง ฮั่วจิ้งชวนถึงเพิ่งคิดอยากปลูกผัก เขาติดต่อกับโรงงานในเมืองอยู่บ่อย ๆ ช่วงฤดูร้อนกับฤดูใบไม้ร่วงยังพอไหว แต่พอเข้าฤดูหนาวก็มักได้ยินคนในโรงงานบ่นว่าอาหารโรงอาหารแย่มาก ไม่มีเนื้อก็ยังพอทำใจได้ แต่ผักก็ไม่เปลี่ยนเมนูบ้างเลย
ถ้าตากผักให้แห้งแล้วเก็บไว้ขายตอนหน้าหนาว ฮั่วจิ้งชวนคิดว่าโรงงานพวกนั้นต้องรับซื้อแน่
“ลุง ผมต้องไปยืนยันให้แน่ใจก่อน” ฮั่วจิ้งชวนไม่ชอบทำอะไรโดยไม่มีข้อมูล เขาต้องไปสอบถามโรงงานสักสองสามแห่งก่อน
หลังจากคุยเรื่องนี้แล้ว ฮั่วจิ้งชวนก็เสนอเรื่องสร้างบ้าน