“น้อง คราวหน้าพี่ช่วยสระผมให้ดีไหม?”
ปลายจมูกของฮั่วจิ้งชวนได้กลิ่นหอมดอกส้มจาง ๆ จากเส้นผม เขาไม่กล้าออกแรงมาก ค่อย ๆ ดึงปอยผมนั้นลงมา แล้วใช้นิ้วคลึงเบา ๆ เส้นผมเรียงตัวเป็นเงางาม
“หืม? ทำไมล่ะ สระผมให้ฉันทีหนึ่งยุ่งยากมากเลยนะ!” เธอยังคงสระผมทุกวันเหมือนเดิม ผมทั้งหนาทั้งยาว แต่ละครั้งต้องใช้เวลานานมาก
ตอนนี้เธอแทบไม่ใช้แชมพูจากวิลล่าแล้ว ส่วนครีมนวดผมก็ใช้แค่เดือนละหนึ่งถึงสองครั้ง ของพวกนั้นหาอะไรมาทดแทนไม่ได้ ต้องประหยัดหน่อย ตอนนี้ยังอายุน้อย แค่ใส่ใจเรื่องความสะอาดกับการบำรุงสารอาหาร เส้นผมก็ไม่แย่แล้ว
อีกอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายนี้หลอมรวมกับวิญญาณของเธอแล้ว หรือเป็นเพราะมิติส่วนตัวกันแน่ ตอนนี้ผิวของลู่ซีเฉิงดีขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่หน้าหนาวก็ยังชุ่มชื้น ส่วนผมแค่ใช้สบู่ธรรมดาที่สุดสระ ก็ให้ผลเหมือนโฆษณาผลิตภัณฑ์ดูแลเส้นผมในยุคหลังแล้ว
เธอไม่กล้าปล่อยปละละเลย ทุกวันกินถั่วดำ งาดำ และวอลนัตไม่เคยขาด ไม่เพียงกินเอง แต่ยังให้ฮั่วจิ้งชวนกินด้วย
“พี่อยากช่วยเธอสระ!” อยากช่วยทำทุกอย่างให้เธอ!
“ก็ได้ แต่ต้องต้มน้ำเยอะ ๆ เลยนะ!” ลู่ซีเฉิงเอนหลังพิงหมอนอิง ปล่อยให้ชายหนุ่มนวดอย่างสบายใจ ดวงตาหรี่ปรือราวกับแมวน้อยแสนเกียจคร้าน
ช่วงบ่าย หิมะเม็ดใหญ่โปรยลงมาอีกครั้ง ทั้งสองนั่งเรียนหนังสืออยู่ในห้อง ต่อมาฮั่วจิ้งชวนทำโต๊ะเตี้ยตัวเล็กให้ลู่ซีเฉิงอีกตัว วางไว้บนเตียงเตาโดยเฉพาะ ไม่ได้เอาไว้กินข้าว แต่ให้เธอใช้อ่านหนังสือ นั่งกับพื้นหนาวเกินไป