ฮั่วจิ้งชวนยังไม่ได้นอน เขาตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างละเอียด สวีจิ้นหังยังไม่ออกมาจากห้องของเสิ่นอันหนิงเลย
เสร็จธุระแล้วก็หลับไปเลยงั้นเหรอ?
แล้วเจ้าของเสียงฝีเท้าคนนั้นก็กลับไปอีกครั้ง นี่ใจอ่อนแล้วหรือไง?
ฮั่วจิ้งชวนเลิกคิ้ว ดูไม่เหมือนเลยนะ!
ค่ำคืนนี้คงไม่สงบไปตลอดทั้งคืน ลู่ซีเฉิงหลับไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนแหลมดังขึ้น แม้จะมีประตูหน้าต่างกั้น เสียงนั้นก็ยังทำเอาเธอสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง “เกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวเหรอ?”
แต่บนเตียงเตาเธอกลับมีแค่ตัวเองคนเดียว ฮั่วจิ้งชวนล่ะ?
ลู่ซีเฉิงนั่งงงอยู่บนเตียงเตา ก่อนประตูห้องจะถูกเคาะปัง ๆ เสียงเคาะแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็นหลินหยวนแน่
“เฉิงเฉิง เฉิงเฉิง รีบลุกเร็ว เกิดเรื่องแล้ว!”
ลู่ซีเฉิงลุกขึ้นแต่งตัว แล้วพบว่าเสื้อผ้าของเธอถูกซุกไว้ในผ้าห่มจนอบอุ่น
ขี้เกียจเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอจึงคว้าเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่มาสวมทับ ชุดนอนขนฟูนุ่มด้านในถูกปิดมิดชิด เธอเปิดประตูออกไป “มีอะไรเหรอ?”
หลินหยวนร้องบอกว่าเกิดเรื่อง แต่ดวงตากลับเบิกโตเป็นลูกไฟ ลู่ซีเฉิงคุ้นกับแววตาแบบนี้ดีนัก นี่มันแววตาของคนชอบซุบซิบชัด ๆ!
“ไป ๆ รีบไปดูกัน!” หลินหยวนคว้ามือเธอแล้วลากวิ่งไปทางตะวันออก ตึงตัง ๆ จนลืมไปเลยว่าอาจลื่นล้มบนพื้นน้ำแข็งได้ ส่วนหน้าห้องเสิ่นอันหนิงมีคนล้อมอยู่เต็มไปหมด ให้ตายเถอะ ปัญญาชนที่ลงชนบทมารวมตัวกันครบเลยนะ
แม้แต่หลิวเสี่ยวเฉ่าที่ปกติแทบไม่ออกมาก็ยังออกมาดู
ประตูห้องเปิดค้างอยู่ หลินหยวนกอดแขนลู่ซีเฉิงไว้ อยากมองแต่ก็เขิน ส่วนปัญญาชนหญิงคนอื่น ๆ ก็เป็นเหมือนกัน หลินซูหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าจ้องปลายเท้าตัวเอง