ฮั่วจิ้งชวนเข้าเมืองคราวนี้เพื่อไปถามที่โรงพยาบาลว่ามีขวดน้ำเกลือหรือยัง เขาเดินเข้าไปในห้องตรวจที่เคยมาเมื่อครั้งก่อน เห็นหมอคนเดิมวางมือซ้ายไว้ข้างล่าง ส่วนมือขวาสั่นระริกขณะเขียนหนังสือ ชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูเหมือนสามีภรรยากำลังนั่งคุยกับเขาอยู่ตรงหน้า“หมอลวี่ ช่วยยกขวดสองใบนั้นให้พวกเราเถอะค่ะ ลูกชายฉันต้องไปโรงเรียนตอนกลางวัน หนาวจนทนไม่ไหวแล้ว!”
หมอลวี่ส่ายหน้า “ไม่ได้ มีคนจองไว้แล้ว ไว้คราวหน้าถ้ามีอีกจะเก็บไว้ให้พวกคุณ!”
“แต่เขายังไม่มาเลยนะคะ พวกเรามาก่อน ช่วยให้พวกเราก่อนไม่ได้หรือคะ!” สามีภรรยาคู่นั้นอ้อนวอน “อีกอย่าง อะไรก็ควรให้เด็กก่อนสิคะ คุณเป็นหมอนะ จะยืนดูคนตายโดยไม่ช่วยได้ยังไง!”
“ไม่มีขวดแล้วจะตายเลยหรือไง?” หมอลวี่เงยหน้าขึ้นมา เด็กในโรงเรียนที่ไม่มีขวดน้ำเกลือไว้กอดอุ่นมือมีตั้งมากมาย แล้วพวกเขาจะทำยังไง!
“คุณ...” พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน?
หมอลวี่เห็นฮั่วจิ้งชวนเดินเข้ามาพอดี จึงลุกขึ้นยิ้มทัก “หลานชาย ในที่สุดก็มาเสียทีนะ ฉันอุตส่าห์ลำบากเก็บขวดสองใบนั้นไว้ให้แน่ะ!”
อำเภอหย่งหนิงเป็นอำเภอเล็ก โรงพยาบาลประจำอำเภอก็เล็ก มีคนไข้มารับน้ำเกล้าตอนเช้า พอตกบ่ายก็มีคนมาขอขวดแล้ว
เขาหยิบขวดแก้วทรงกลมป้อมสองใบออกมาจากตู้ “จุกเป็นยาง เวลาใช้ต้องกดให้แน่น แก้วแบบนี้ผ่านการอบมาแล้ว ใส่น้ำร้อนก็ไม่แตก แต่ถ้าน้ำร้อนจัดเกินไปก็หาผ้ามาห่อไว้ จะได้ไม่ลวกมือ”
ฮั่วจิ้งชวนรับขวดมาแล้วกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็หยิบถุงผ้าใบหนึ่งออกจากตะกร้าสะพาย ในนั้นมีแป้งข้าวโพด 5 ชั่ง ส่วนถุงผ้าเขาจะเอากลับ หมอลวี่เห็นแป้งข้าวโพดแล้วพอใจมาก รีบหยิบปิ่นโตมาใส่จนเต็มสองชั้น