ผู้อำนวยการโรงงานฉินไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี
“จริง ๆ แล้ว หนุ่มคนนั้นก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก!”
แม้เขาจะสืบเรื่องมาแล้ว แต่บางเรื่องอย่างคุณย่าฟู่สอนฮั่วจิ้งชวนอ่านหนังสือเขียนหนังสือ ก็แทบไม่มีใครในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นรู้ เรื่องนิสัยรักความสะอาดยิ่งไม่ต้องพูดถึง ใครจะว่างคอยจับตาดูว่าอีกฝ่ายอาบน้ำกี่ครั้งกันล่ะ!
แต่ผู้อำนวยการโรงงานฉินไม่ใช่คนโง่ อย่างน้อยเขาก็ดูคนเป็น ฮั่วจิ้งชวนแม้จะมีแววตาหม่นหมอง ดิบเถื่อน และเด็ดขาด ทั้งยังทำหน้านิ่งอยู่บ่อย ๆ จนดูเข้าถึงยาก แต่เขาไม่ใช่คนปากหวาน ไม่ยุยงใส่ร้ายใคร และไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์คิดคด
ซื้อขายกันมาหลายครั้ง เขาไม่จุกจิกกับส่วนต่างราคาไม่กี่เฟิน หากโรงงานกดราคาเกินไป เขาก็ไม่ยอมถอย เป็นคนมีหลักการและขีดจำกัด ทั้งรอบคอบและกล้าหาญ
“ชาติกำเนิดของเด็กคนนั้นน่าสงสารอยู่บ้างก็จริง แต่การวางตัวดีมาก” ผู้อำนวยการโรงงานฉินพรั่งพรูคำประเมินของตัวเองที่มีต่อฮั่วจิ้งชวนออกมา “เหล่าลู่ ลูกสาวเราไม่ได้ตาถั่วขนาดนั้นหรอก นายว่าไหม!”
“ไสหัวไป ใครเป็นลูกสาวเรา นั่นลูกสาวฉัน!”
ลู่กั๋วผิงเข้มงวดเรื่องงาน แต่ในชีวิตประจำวันไม่ได้เป็นคนจู้จี้ ทว่าพอเป็นเรื่องใหญ่ตลอดชีวิตของลูกสาว คุณพ่ออย่างเขาก็อดระแวดระวังไปเสียทุกเรื่องไม่ได้ ความผิดแค่หนึ่งส่วนก็อาจถูกขยายเป็นสิบส่วน
“เออ ๆ หลานสาวฉันก็ได้” ผู้อำนวยการโรงงานฉินไม่สนใจเจ้าคนขี้หวง “ส่วนเรื่องที่นายบอกว่าเด็กนั่นจะรังแกลูกสาวนาย ฉันว่าไม่น่ามีหรอก นายไม่เห็นกับตาเองน่ะสิ จุ๊ ๆ ๆ...”