ฮั่วจิ้งชวนก็ยิ้มเหมือนกัน คำเหล่านี้นอกจากคำว่า “ไม่รู้หนังสือไม่รู้ความ” ที่ใช้ผิดแล้ว คำอื่น ๆ ก็ใช้ได้เหมาะสมดี
ลู่ซีเฉิงเคยบอกว่า ตอนนี้ระดับความรู้ของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าปัญญาชนที่ลงชนบทบางคน ดังนั้นฮั่วจิ้งชวนจึงไม่ใช่คนไร้การศึกษา
ถัดจากนั้นเป็นคำบรรยายเกี่ยวกับฮั่วจิ้งชวน บอกว่าตั้งแต่เด็กเขาก็เป็นตัวปัญหา ไม่สนิทกับคนในหมู่บ้าน ชอบอยู่คนเดียวและมีนิสัยเก็บตัว พวกเจ้าหน้าที่กองการผลิตปวดหัวกับเขาไม่น้อย
เขาพาคนไปตีกันเป็นกลุ่มกับกองการผลิตอื่น ไม่สนคำห้ามปรามของอีกฝ่าย จนทำให้คนพิการ โหดร้ายถึงที่สุด แต่กลับไม่พูดถึงสาเหตุของการทะเลาะวิวาทสักคำ แถมยังเตะบ้านคนอื่นจนพัง ทำให้เจ้าของบ้านไม่มีที่ซุกหัวนอน
เขาขึ้นเขาไปล่าหมูป่า กลิ่นคาวเลือดเหม็นคลุ้งไปทั้งตัว ต่อให้ล้างก็ยังล้างไม่ออก
ลู่ซีเฉิงเบ้ปาก ฮั่วจิ้งชวนจะเหม็นตรงไหน กลิ่นตัวเขาเธอชอบจะตาย ส่วนสวีจิ้นหังต่างหากที่เหม็น เขากินข้าวทั้งที่เพิ่งเข้าห้องน้ำมาแล้วไม่ล้างมือ น่าขยะแขยง
จางเจียหนิงเองก็คิดว่าสวีจิ้นหังพูดเกินจริงไปมาก เขายืนอยู่ตรงนี้ยังไม่ได้กลิ่นแปลก ๆ จากตัวอีกฝ่ายเลย
จดหมายเขียนได้เป็นระเบียบมาก ดูท่าก่อนจะลงมือเขาคงไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว แต่เนื้อหาต่อจากนี้กลับชวนให้ขบคิดไม่น้อย
สวีจิ้นหังบรรยายเรื่องชีวิตอันแสนทุกข์ทรมานของลู่ซีเฉิงหลังจากอยู่กับเจ้าลูกหมาป่า ด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและเห็นอกเห็นใจอย่างยิ่ง
เจ้าลูกหมาป่าใช้แรงงานหลอกเอาเสบียงของปัญญาชนหญิงแซ่ลู่