สวีจิ้นหังยืนเหม่อลอย สีหน้าว่างเปล่า ไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้สักคำ
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
เขาแค่อยากมาถามเสิ่นอันหนิงว่าทำไมคืนนี้ถึงไม่ก่อไฟบนเตียงเตา พอเห็นเธอป่วยก็เลยช่วยดูแลให้เท่านั้น แล้วทำไมเรื่องถึงบานปลายมาถึงขั้นนี้?
ใช่แล้ว ช่วงนี้เขากลัดกลุ้มใจมาก ทั้งเรื่องแต่งงานที่ถูกกองการผลิตกดดันจนต้องยอมรับ ความหวาดกลัวที่ไม่กล้าบอกทางบ้าน และความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนที่รัก ทั้งหมดทำให้สวีจิ้นหังอัดอั้นจนแทบทนไม่ไหว อยากหาทางระบายออกมาให้เต็มที่
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าสาววัยสิบแปดย่อมไม่มีใครขี้เหร่ แม้เสิ่นอันหนิงจะสวยสู้ลู่ซีเฉิงไม่ได้ แต่ในความมืด ผิวของเธอก็ยังเนียนละเอียด เสียงก็ไพเราะน่าฟัง สวีจิ้นหังค่อย ๆ เผลอไผลไป
ทุกอย่างจึงดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ หลังเรื่องจบลง เขาเหนื่อยล้าเกินไปจนหลับไปทันที ใครจะรู้ว่าจะถูกจับได้คาหนังคาเขา
หวังหม่านถุนเดินวนรอบทั้งคู่สองรอบ ก่อนพ่นลมหายใจแรง ๆ ออกทางจมูก “พรุ่งนี้พวกเธอจัดงานแต่ง แล้วก็ย้ายออกไป”
แต่งงานพรุ่งนี้เลยหรือ?
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างชะงักไป นี่มันเร่งรัดเกินไปหรือเปล่า?
สมัยนี้คนชนบทแต่งงานกันง่าย ๆ แค่จัดโต๊ะเลี้ยงญาติมิตรสองโต๊ะให้ครึกครื้น แต่ถึงจะจัดแบบขอไปทีแค่ไหน อย่างน้อยก็ต้องจัดห้องหอของคู่บ่าวสาวให้เรียบร้อย ทำตู้ไม้ใหม่สักสองสามใบ ฝ่ายหญิงก็ต้องเตรียมโต๊ะเก้าอี้เป็นสินเดิมมาบ้าง
สองคนนี้แม้แต่เตียงเตาก็ยังทำไม่เสร็จ แล้วจะย้ายออกไปอยู่กันอย่างไร?
แต่พอคิดอีกที การตัดสินใจของหัวหน้ากองการผลิตก็ถูกต้องที่สุดแล้ว คืนนี้มีคนเห็นเรื่องนี้ตั้งมากมาย ขอแค่มีใครสักคนเอาไปพูดต่อ ชื่อเสียงที่เสียหายก็เป็นของทั้งหน่วยการผลิตเฉียนจิ้น