ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ เขาเปิดกล่องข้าวที่นำมาด้วย “ฉันต้มโจ๊กมา มีไข่ด้วย กินสักหน่อยไหม?”
วันนี้เขาต้มโจ๊กข้าวสวย เมล็ดข้าวต้มจนบาน น้ำข้นเหนียว ส่งกลิ่นหอมของข้าวอบอวล ลู่ซีเฉิงลองชิมคำหนึ่ง เนื้อโจ๊กเนียนนุ่มข้นคลั่ก “อร่อยจัง!”
ฮั่วจิ้งชวนปอกไข่ให้เธอ “กินอีกหน่อยไหม ให้ฉันป้อนหรือเปล่า?”
ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า “ไม่เอา ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย”
“เธอเป็นเด็กโตแล้ว อ้าปาก” เขายื่นไข่ไปตรงริมฝีปากเธอ
ลู่ซีเฉิงกัดคำเล็ก ๆ “ฉันไม่กินไข่แดง”
“ไข่แดงมีประโยชน์”
ลู่ซีเฉิงชี้คอตัวเอง “คอฉันเล็ก กินไข่แดงแล้วจะติดคอ” เธอตักโจ๊กเข้าปากอีกคำ “อีกอย่าง ไข่ต้มไข่แดงไม่ค่อยมีรสชาติเลย ไม่อร่อยจริง ๆ นะ!”
มีแต่เธอนี่แหละที่บ่นว่าไข่ต้มไม่อร่อย ทั้งที่มีคนตั้งมากมายอยากกินแต่ไม่มีโอกาส แต่กลับมีคนคอยตามใจเธอเสียอย่างนั้น ฮั่วจิ้งชวนหักไข่ออก ไข่แดงกินเอง ส่วนไข่ขาวป้อนให้เธอ “คราวหน้าฉันทำไข่ตุ๋นให้กิน”
“ได้เลย!” จู่ ๆ เธอก็ยันไหล่เขาหมายจะลุกขึ้น ฮั่วจิ้งชวนกดตัวเธอไว้ “จะหยิบอะไร บอกฉัน เดี๋ยวหยิบให้!”
ลู่ซีเฉิงชี้ตู้ข้างเตียงเตา “ในช่องซ้ายด้านบนมีถุงกุ้งแห้งอยู่”
อำเภอหย่งหนิงไม่ได้อยู่ติดทะเล แม้ในแม่น้ำจะมีกุ้งน้ำจืด แต่ตัวเล็กมาก คนทั่วไปจึงไม่ค่อยไปจับ ฮั่วจิ้งชวนเลยไม่เคยกินกุ้งมาก่อน
เขาปอกกุ้งอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ลู่ซีเฉิงจับมือสอน “ดึงหัวออกก่อน ตรงนี้แกะเปลือกออกนิดหนึ่ง แล้วดึงเบา ๆ เนื้อกุ้งก็หลุดออกมาแล้ว” เธอยัดเนื้อกุ้งที่ปอกแล้วใส่ปากเขา ยิ้มหวานมองเขา “อร่อยไหม?”