ร้อน ร้อนเหลือเกิน เธอจะร้อนตายอยู่แล้ว!
มีใครคิดจะต้มเธอกินหรือไง?
ลองขยับมือก็ขยับไม่ได้!
ลองขยับเท้าก็ขยับไม่ได้!
เธอฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วสบเข้ากับดวงตาเรียวยาวที่แฝงรอยยิ้มคู่หนึ่ง
“ตื่นแล้ว ยังจะนอนต่อไหม?” ฮั่วจิ้งชวนปล่อยแขนเธอ แล้วช่วยปัดผมที่ปรกหน้าออกให้
ลู่ซีเฉิงเขินจนซุกหน้าลงกับอกเขา ฮั่วจิ้งชวนหัวเราะในลำคอ มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากเขา เธอทั้งเขินทั้งอายจนโมโห “ห้ามหัวเราะนะ!”
“ได้ ๆ ไม่หัวเราะแล้ว” ตอนพูดริมฝีปากเขาเฉียดผ่านฝ่ามือเธอ ลู่ซีเฉิงรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก
ลู่ซีเฉิงยันอกเขาลุกขึ้นนั่ง ก้มมองเสื้อผ้าบนตัวแล้วก็แทบอยากร้องไห้ แย่แล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้อาบน้ำเลย เธอต้องเหม็นแน่ ๆ ผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมก็สกปรกไปหมด ทั้งหมดเป็นเพราะเขา!
เธอยกเท้าเตะเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง ฮั่วจิ้งชวนลุกขึ้นนั่งแล้วโอบเธอไว้ “เป็นอะไรไป?” พอเห็นเท้าขาวผ่องของเธอโผล่พ้นผ้าห่ม เขาก็ถามว่า “ถุงเท้าล่ะ ใส่ถุงเท้าก่อน!”
เธอมองไปทางตู้ เขาก็เข้าใจความหมาย เปิดตู้ค้นหา ข้างในมีถุงเท้าหลากสีหลากแบบอยู่เจ็ดแปดคู่ ทุกคู่ประณีตสวยงามจนเขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาหันมาถามเธอ “จะใส่คู่ไหน?”
ลู่ซีเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คู่สีดำลายหมาน้อย” นึกเสียดายที่เธอไม่ได้ซื้อถุงเท้าลายหมาป่ามาหลายคู่ จะได้เหยียบเขาไว้ใต้เท้าทุกวัน แต่ไม่มีลายหมาป่า ก็ใช้ลายหมาแทนไปก่อนแล้วกัน
เขาหาถุงเท้าสีดำลายหมาน้อยเจอ แล้วช่วยสวมให้เธอด้วยตัวเอง ลู่ซีเฉิงลงจากเตียง ให้เขาถือกระจก ส่วนเธอก็หวีผม